آیا توی یه حکومتی که ملاکش توانایی ها و هنرهای مردمانش است افرادی مثل آقای خامنه ای و سپاهی ها و (به اصطلاح!) ارزشی ها اصلاً فرصتی برای خودنمایی و سخنرانی پیدا می کنند؟ کسانی که حرف و عملشان یکی نیست و فقط اهل شعارند؟ حکومتی که حکومت قانون نیست و حتی قوانین خودش را نیز رعایت نمی کند؟
خودکامگی این حکومت تقریباً به همه ثابت شده. ابزار اصلی این حکومت ترس و ترور و زورگویی و نظامی گریه. بهانه؟ حفظ امنیت. توی زندان هم همه امنیت دارن، توی پادگان هم همه امنیت دارن. توی کره شمالی همه امنیت دارن. سفری که آقای خامنه ای به کره شمالی کردند ظاهراً خیلی ایده های خوبی به ایشون در نحوه حکومت داری داده.
این حکومت حکومت قانون نیست، حکومتی که قوانین خودش رو رعایت نمی کنه قوانینش هم بی اعتبار میشه و نمیتونه بگه "طبق قانون...". مبارزه با همچین حکومتی افتخار هر انسان آزاده اییه.
(خطاب به مامورین حفظ امنیت "نظام"!): شما مامورین حفظ امنیت "کشور" نیستید! شما مامرین حفظ امنیت "نظام"اید! (خیلی وقتا مسئولیت به خیال خودشون با یه زیرکی خاصی این دو تا کلمه رو با هم قالب می کنن و خیال می کنن هیچ کسی هم متوجه نمیشه و یه لبخند ریز و شیطنت آمیزی هم اون پشت زیر لب انجام میدن). نظامی که مردم بهش اعتراض دارن، به قوانینش اعتراض دارن, در انتخابات هایش شرکت نمی کنن,! از مشروعیت انداخته اند نمیتونه بگه "با استناد به قانون..."، "طبق قاون..."، قانون اون شکور رو اول مردم حال حاضر اون کشور قبول داشته باشن. در غیر این صورت شما داری یه مغلطه بزرگ انجام میدی. "مامورم و معذور" به هیج وجه بهانه و توجیه خوبی برای خدمتی که به این نظام می کنید نیست. شما وقتی تصمیم میگیرید به این نظام خدمت کنید دیگه باید عواقب و هزینه هایی که باید پرداخت کنید هم آگاه باشید، به گناهی که مرتکب شدید باید آگاه باشید، به خاموش کردن صدای وجدان خودتون باید آگاه باشید.
بازم میگم "مامورم و معذور" توی نظامی وجهه قانونی پیدا می کنه که اصلاً 1-خود اون نظام قانونی باشه و مردم به خودش و قوانینش اعتراض ناشته باشن 2-خود اون نظام هیچ گاه قوانین خودش رو زیر پا نذاره
اما در وهله اول قانون نانوشته "ندای وجدان توست". "ندای وجدان و قوانین انسانی" که نیاز به هیچ تعبیر و تفسیری نداره از هر قانون کشوری ای جایگاه بالاتری داره