
به خیال من که در فکر منی... کدام افکار!...
نتوان نشان آن یافت ولی میان رفتار!...
تو دلی به من ندادی... تو نگاه من نکردی
تو خیالِ سادهی من! ز دلم تو دست بردار
به کلام بیوفایت چه بهانهها تراشید
دلِ زودباورِ من، که شد اینچنین گرفتار
چه بگویمت که شاید دلِ سنگِ تو بسوزد
که تو کر شدی و کور از مددِ غرور بسیار
من و عشق و بیقراری، تو و کبر و بینیازی
شده سهم من از این عشق، غمی به حجم آوار
به طواف چشمهایت چه دویدهام پیاده
تو ولی گذشتی آسان ز منِ غریبِ بیمار
چه بگویم از سکوتی که پر از ترانه میشد
تو شنیدی و گذشتی، ز صدا و سوزِ این تار
دلِ سادهام چه فالی به امیدِ معجزه زد
بجز این ورق نیامد: «غمِ دوری و شبِ تار»
شاعر : امید بهنیا
لطفا به کانال تلگرام من سر بزنید تا شاید احساس مشترکی با هم در اشعار داشتیم.
https://t.me/ashare_atashin