تقریباً 12 سال از این 17 18 سالی که برنامه‌نویسی کردم، من دنبال مشتری میدویدم و محصولات و نرم‌افزارهام رو بهشون پرزنت میکردم. فکر هم میکردم که دارم کار درستی میکنم و مشتری‌هام نمیفهمن و اصلا حالیشون نیست، تو ذهن خودم، من حَلّالِ مشکلات بقیه بودم، ولی اونا مغزشون کار نمیکرد و نمیخواستن با راهکار نرم‌افزاری هم راحت‌تر کارشون پیش بره، هم کنترل بهتری داشته باشن.
ولی متاسفانه اونی که اشتباه فکر میکرد، من بودم!
از یه جایی به بعد، سعی کردم یه تغییر کوچیک بدم و بجای پرزنت کردن و منم-منم کردن، بذارم طرف مقابلم حرف بزنه و من گوش بدم ببینم اصلا چی میخواد، بعد پیشنهاد اولیه‌ی خودم رو براش شخصی‌سازی میکردم و بهش ارائه میدادم.
قطعاً اینم اوایلش خیلی داغون پیش میرفت؛ ولی با فیدبک‌هایی که میگرفتم و بررسی Log جلساتم، کم کم درست شد و یجوری شد که این 5 6 سال، من (به اشتباه) هیچ بازاریابی‌ای برای کارم نکردم، ولی مشتری‌های زیادی بخاطر نحوه کارهای قبلیم، بصورت بازاریابی دهان به دهان باهام تماس میگیرن و من میمونم و انتخاب بین کارفرماها که کارِ کی رو قبول کنم، کدوم رو رد کنم. تا جایی که با تکنیک‌هایی مثل حرف نویسنده در کتاب اصل گرایی (Essentialism) درخواست‌های انجام نرم‌افزارها و پروژه‌ها رو فیلتر میکنم و میدونم به کدوم نوع درخواست‌ها و کارفرماها "نه" بگم.
با چند تا تکنیک ساده، میشه از بازنده بودن در کسب و کار خودمون خارج بشیم و حداقل شرایط رو به نفع خودمون تغییر بدیم.
شما چه تجربه‌ای مشابهی از برخورد با مشتری یا برگردوندن شرایط داشتین؟
