
تجربه تکراری ولی دردناک
خیلی وقتها وقتی از احوال ما سوال می شود توسط نزدیکان مثلا "حالت چطوره"
دچار یک تناقض اخلاقی و منطقی قرار می گیریم
از طرفی با درست گفتن حال خود (حال بد خود ) حال بد خود را به طرف مقابل
منتقل می کنیم و به نوعی مسئول می شویم و از طرفی اگر دروغ بگوییم به خودت و
احساسات خودت دروغ گفتی و ازهمه بدتر طرف مقابل را صاحب توقع از حال خوب خودت می کنی که عنوان کردی در صورتی که اینگونه نبود پس در نتیجه دوست داری از احوال تو سوال نشود
اما اگر سوال نشود یک درد جدیدتری شکل می گیرد و آن تنهایی است.
نظر شما چیست؟