آنچه اینبار انتخاب کردهام، یکی از داستانهای کوتاه مثنوی است که #مولوی عنوان آن را چنین انتخاب کرده است: زرگری که عاقبت کار را میدید.
در این داستان، مولوی به مردی اشاره میکند که نزد زرگر میرود و به او میگوید: ترازویت را در اختیار من قرار بده تا طلایی را که دارم وزن کنم.
زرگر میگوید: متاسفانه من اَلَک (غربال) ندارم.
مراجعه کننده میگوید: چرا من را مسخره میکنی؟ من که الک نخواستم. من ترازو میخواهم.
زرگر پاسخ میدهد: مشکل اینجاست که من جارو هم ندارم.
مراجعه کننده میگوید: تو خودت را به کری میزنی. وگرنه حرف من را میشنوی. من ترازو میخواهم.
زرگر پاسخ میدهد: بله. میفهمم. کر هم نیستم.
پس بگذار برایت توضیح دهم. تو، پیرمردی با دستهای لرزان هستی که طلایی را که دارای خُردههای بسیار است آوردهای و از من انتظار داری که آن را برایت وزن کنم.
میدانم که هنگام وزن کردن این طلاها، بخشی از آنها روی زمین خواهد ریخت.
سپس به من میگویی که جارو بیاور اینها را جارو کنم.
جارو هم بیاورم، خاک و طلا با هم جمع میشود.
پس میگویی که الک یا غربالی بیاور که طلاهایم را از خاک جدا کنم.
من که از اول، آخر ماجرا را میدانم، ترجیح میدهم کار تو را به فرد دیگری و زرگر دیگری واگذار کنم.
اصل شعر:
آن یکی آمد به پیش زَرگری / که ترازو دِه که بَر سَنجم زَری
گفت خواجه رو مرا غَربال نیست / گفت میزان دِه برین تسخر مَایست
گفت جاروبی ندارم در دکان / گفت بس بس این مضاحک را بِمان
من ترازویی که میخواهم بده / خویشتن را کر مکن هر سو مَجِه
گفت بشنیدم سخن کر نیستم / تا نپنداری که بی معنیستم
این شنیدم لیک پیری مرتعش / دست لرزان جسم تو نامُنتَعِش
وان زر تو هم قراضهٔ خُرد و مُرد / دست لرزد پس بریزد زرِّ خُرد
پس بگویی خواجه جاروبی بیار / تا بجویم زرّ خود را در غبار
چون بروبی خاک را جمع آوری / گوییام غَلبیر خواهم ای جَری
من ز اول دیدم آخر را تمام / جای دیگر رو ازینجا والسلام
آیا مصداقهای این داستان را در محیط کار یا زندگی تجربه کردهاید؟ برای شما چه خاطرات یا تجربیاتی را تداعی میکند؟