با نگاه سرد و بیاعتنایش به سمت ماشین میآید و بدون توجه به من و انگار تمام دنیا با آبپاشش روی شیشه آب میپاشد و شروع میکند به تمیز کردن آن. انگار مرا نمیشناسد. صدای قیژ و قیژ تی دستیاش تا عمق جانم میرود و دلم ریش میشود. حدود یک ساعت پیش هم همین کار را کرده بود. منتها شیشهی جلویی را تمیز کرده بود. آن موقع کیفم از موسیقی کانتریای که از خانه خودمان تا خانهی علی روی تکرار بود و خوراک صبحهای پشت فرمان بود، کوک بود. و با لبخندی که کم پیش میآید روی لبم دیده شود و دست و دلبازی کم نظیرتری دو هزار تومان از جیبم درآوردم و دادم بهش. اما ذرهای خوشحالی و شعف در نگاهش ندیدم. همچون پیرمرد افسردهای مینمود که گویی تنها کاری که برای زنده ماندن، و فقط زنده ماندن، از پسش برمیآمد همین بود.
الان نیز همان نگاه پیش رویم است. حتی گویی بیاعتناتر وخستهتر از یک ساعت پیش. منتظر است شیشه را پایین بدهم و دوباره پولی در کف دستش بگذارم. شیشه را پایین میدهم و با خوشمزگی میگویم: '' اینم بزن به حساب همون دو تومن قبلی. '' لحظهای بسیار کوتاه، به اندازهی یک چشم به هم زدن، با تعجب نگاهم میکند و بدون نشانی از لبخند بر روی لبش، راهش را میکشد و به سمت ماشین بغلی میرود.