
در ایام شیوع کرونا و قرنطینه و در پی آن تعطیلی مدارس و دانشگاه ها، با پدیده ای روبه رو هستیم به نام کلاس مجازی! اول آنکه پذیرفتن این مسئله که نیمی از ما سواد دیجیتال نداریم، یک طرف ماجراست و طرف دیگر، این دغدغه که به شخصه حداقل تا قبل از این کرونا به آن اهمیت نمیدادم، بستر فعالیت مجازی در دانشگاه ها بانک ها و امثالهم بود. البته دقت کنید که بنده، منظورم بیگانه بودن با این موارد نیست؛ بلکه هرچه قابلیت دسترسی اینترنتی را که موجود بوده، فعال کرده ام و این را از حیث دغدغهمندی، برای گسترش و بهبود عملکرد موارد ذکر شده بیان کرده ام؛ مثلا از موبایل بانک، قابلیت مشاهده گردش حساب کافی بود، اما رفته رفته و مخصوصا در این شرایط محدودیت زا، قابلیت های دیگر موبایل بانک رخ نشان میدهد و اکنون برایمان دغدغه میشود که ای کاش موبایل بانکمان فلان قابلیت را نیز داشت.
در باب سواد دیجیتال نیز، احتمالا خرده بگیرید که این اصطلاح کاربردش برای اینجا نیست؛ منتهی منظور سوادی بود که در دنیای امروز به قول معروف در حد "گلیم خویش از آب کشیدن" را در چنته داشته باشیم و داشته باشید!
در باب دانشگاه نیز همین است! فکر نمی کنم به جز دانشگاه های مطرح در سطح کشور که بسترهای قوی برای برگزاری کلاس آنلاین از مدت ها قبل داشته و اساتید نیز با این فضا آشنایی داشته اند، مابقی دانشگاه ها خواب چنین روزی را هم نمیدیدند که روزی، گذر پوست به دباغی بیافتد! البته نویسنده منکر تلاش های شبانه روزی مسئولین با احتساب ساعت نماز و ناهار و به دستور مسئولین دیگر ساعت کاری 7 الی 14،نیست. همین که فقط بادبان کشتی را هوا کرده اند خدارا شاکریم!
خود کشتی هم که خدابزرگ است. کرونا،فقط زورش به بادبان رسید! باشد که این وقایع تلخ کمی بیدارمان کند خوشی به ما نیامده...در این باب، دغدغه های زیادی دارم که در نوشته های آتی به آنها اشاره خواهم کرد!
از دغدغه برای کسانی که اندیشه و ایده هایی در باب موضوعات اینچنینی دارند، اما فضایی برای ابراز ندارند! از مسئول ونهادی که اسمش هست رسمش نیست! از دانشگاهی که شعارش گوش دانشجویان را پر کرده اما عملی نیست! از تمام پروسه های اداری و حرکات تشریفاتی و .... آری اینگونه!
در آخر، برایتان آرزوی سالی پر از خوشی و سلامتی را دارم!