ادریس میرویسی یه پستی داره با عنوان برو بابا حال نداریم. تو وضعیت الانم یاد اون پست افتادم. برای فرار بی حالی چاره ای نیافتم جز نوشتن آن هم بدون هیچ هدف خاصی؛ اما در پیش نویس این پست از ده موضوع مختلف که توی ذهنم بود توضیحاتی نوشتم که خب انتشار همه آن تراوشات ذهنی از حوصله نویسنده و خواننده خارج است. اما یه موضوع به نظرم برای دامن زدن مناسب بود که در پاراگراف بعدی به آن اشاره خواهم کرد.

من وقتی به یه وبلاگ یا سایت جدیدی سر میزنم، همون اول صفحه "درباره من" یا "تماس با من" رو چک میکنم تا ببینم صاحب اون پیج یا وبلاگ، چه صفحات دیگه ای داره. معمولا همه اینستاگرام و توییتر و بعضا لینکدین هم دارند. طی یک اقدامی، تصمیم گرفتم به توییتر اون افراد هم سر بزنم یا لینکدینشونم ببینم. تجربه جالبی بود! نتیجه اش برام غیرمنتظره بود؛ چرا؟ چون من ذهنیتم این بود که خب یا همین حرفایی که داخل وبلاگ یا کپشن اینستاشون میزنن رو توی توییتر منتشر میکنن یا بهش ارجاع میدن، احتمالا با چیز جدیدی رو به رو نمیشم!
اما سخت در اشتباه بودم. وقتی به توییتر یا لینکدینشون سر میزدم، انگار وبلاگ هال پذیرایی خونه شون بوده و مهمون داشتن، درحالی که توییتر شبیه آشپزخونه بود اونم وقتی مهمونا رفتن و طرف با لباس راحتی اومده آب بخوره! البته شاید اغراق آمیز باشه و کمی هم مایه طنز داشته باشه ولی من همچین حسی داشتم. خب من خودم همچین وضعیتی رو با دوتا وبلاگ متفاوت خودم انجام میدم. یه وبلاگ دارم که دقیقا شبیه همون توصیفیه که کردم؛ خیلی خودمونی. البته بازهم اشاره میکنم ممکنه شما ۲۳۴ مثال نقض بیاری که نه اتفاقا اشخاصی هستن که رسمی ترین و جدی ترین کارها رو تو توییتر انجام میدن. من هیچ مطالعه و تحقیق جدی درباره توییتر نکردم؛ صرفا تجربه امو گفتم و خب همینم ایده خوبیه که برای نوشته های بعدیم روی این موضوع کار کنم و درباره توییتر و فضایی که داره تحقیق کنم و یه یادداشت بنویسم.