معمولا اهل نوشتن و انتشار مطلب نیستم، اما بعضی اتفاقات انقدر حالِ انسان را خوب می‌کنند که نمی‌شود سکوت کرد. این داستان نه تبلیغی برای پیش‌بینی است و نه توصیه‌ای به کسی؛ صرفاً روایت یک اتفاق غیرمنتظره و حسِ قشنگی است که دوست داشتم ثبتش کنم من اسمشو میزارم "وقتی یک سفر نوستالژیک ۱۰ هزار دلار ارزش داشت".
من بین سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ در رشت دانشجو بودم. شهری که برایم پر از خاطره است و چند دوستِ قدیمی رشتی هم از همان دوران برایم به یادگار گذاشته. بعد از حدود ۲۰ سال، به دعوت یکی از هم‌دانشگاهی‌های قدیمی‌ام (علی) تصمیم گرفتم دوباره به رشت بروم و خاطرات را زنده کنم.
من عاشق فوتبالم، خصوصاً لیگ انگلیس. علی را هم از همان دوران دانشجویی یادم بود که عشقِ برگه فرم‌های «توتو» داشت و هفته‌ای یک فرم می‌زد. (برای کسانی که نمی‌دانند: توتو مثل همان مسابقات پیش‌بینی قدیمی است که چند نفر جمع می‌شوند، نتایج را حدس می‌زنند، سهمی روی فرم می‌گذارند و در نهایت فرمی که بیشترین حدس درست را داشته باشد، تمام مبلغ را برنده می‌شود؛ چیزی شبیه ارمغان بهزیستیِ قدیم، اما با تحلیل و پیش‌بینی به جای شانس مطلق).
وقتی رسیدم رشت، بعد از کلی گپ و گفت و مرور خاطرات، علی پیشنهاد داد به یاد روزهای خوشِ قدیم یک فرم بزنیم. طبعاً مثل گذشته دکه‌های روزنامه‌فروشی برگه کاغذی نمی‌فروختند، برای همین تصمیم گرفتیم آنلاین و از طریق یک سایت قدیمی این کار را بکنیم. یک فرم شریکی و دلی ثبت کردیم و تمام.
راستش را بخواهید، من دقیقاً در همان روزها درگیر تعویض خانه بودم و مقداری کسر بودجه داشتم، اما خدا شاهد است که ذره‌ای روی این فرم حساب نکرده بودم و اصلاً پیش‌بینی فوتبال را راهی برای درآمد نمی‌دانستم.
فرم را ثبت کردیم و اصلاً فراموشش کردیم؛ نه منتظرش بودیم و نه پیگیری می‌کردیم. تا اینکه ظهرِ ۷ مهر، یک ایمیل روی گوشیم آمد: «شما برنده جایزه +۹,۸۱۱.۵۵ تتر شدید!»
اولش فکر کردم از این ایمیل‌های اسپم یا اشتباهی است! اما وقتی وارد حسابم شدم، دیدم از ۱۳ پیش‌بینی، ۱۱ پیش‌بینی ما درست درآمده (امتیاز ۱۱ از ۱۳) و واقعاً به‌عنوان نفر اول مسابقه، جایزه ۹,۸۱۱.۵۵ تتر (نزدیک به ۱۰ هزار دلار) به حسابمان منظور شده است. همان روز درخواست برداشت دادم و مبلغ خیلی سریع به ولتم نشست.
این اتفاق نه‌تنها مشکل جابه‌جایی خانه‌ام را حل کرد، بلکه حسِ عجیب و شیرینی از تداعی خاطرات گذشته و دستی که از غیب آمد برام ساخت. دوباره تأکید می‌کنم؛ این فقط یک خاطره قشنگ بود از رشت و دوست قدیمی‌ام، نه توصیه‌ای برای پیش‌بینی و این حرف‌ها. گاهی وقت‌ها زندگی از جایی که فکرش را هم نمی‌کنی، لبخندش را نشانت می‌دهد.
