فابین بارتز با همتیمیهایش شرط میبندد که برود در رینگ کشتیکج و برنده بیرون بیاید، میرود در رینگ ولی خب برنده بیرون نمیآید، شرط سر چه بوده؟ احتمالا بتوانید حدس بزنید، سر موهایش. بارتز حق ندارد تا آخر عمر مو داشته باشد، چون یک جا اعتماد به نفسش مثل آمپر لاندرووری که از اهواز تا چابهار یککله آمده، زده بالا و شرطی را باخته بود. از من بپرسید بارتز احتمالا از آن شرط باخته ناراضی نیست. چون آن سر طاس بالاخره یادآور لحظهای دیوانگی بوده. ساعت ۳ صبح تلفنم زنگ خورد، دوستم بود. پرسید نمیآیی برویم شنا؟ من خواب و بیدار بودم ولی خب روی رفیق را که نمیشود زمین انداخت. گفتم برو همان جای همیشگی که من هم تا ۵ دقیقه دیگر راه میافتم. لنگم کنار بالشم بود. همیشه همانجاست. پوشیدم و هندل زدم موتور را روشن کردم، رفتم رسیدم ساحل موعود، دیدم حسن هم آنجاست. جوری عصبانیست و دارد به من فحش میشود که انگار با زنش فرار کردهام و حالا تنها برگشتهام. رفیق من اما از خنده خشک بود. من راستش تازه خوابم داشت میپرید، دمپایی و لنگم را کندم که پرسیدم داستان چیست؟ اینها شرط نبسته بودند سر پایه بودن من؟ جفتشان لب آب بودند و یکیشان پیشنهاد شنا میدهد، آن یکی میگوید کدام احمقی ۳ صبح بیهوا شیرجه میزند؟ خلاصه شرط میبندند میگویند زنگ میزنیم به این بچه، سر ۷ تا شام مفصل، من ولی خبر نداشتم، عین احمقهای از همه جا بیخبر آمده بودم در حالی که حسن که باخته بود هر چه فحش بود نثارم کرد. ۷ تا شام باخته بود و عصبانی بود. من که کاری به کسی نداشتم، کندم رفتم توی آب. آن دو تا ولی جفتشان رفتند خانههایشان. از آن شام البته چیزی به من نرسید. ولی هر وقت به آن شب فکر میکنم و اینکه چقدر در لحظه بودم که توانستم بیدار بشوم برم بپرم توی آب کیف میکنم. میگویم بالاخره وقتی بوده که من هم زندگی کرده باشم.