روز دوم بعد از شانزده آذر:
کرختم. انگار قلبم را از توی سینه‌ام را درآورده‌اند. چیزی خوشحالم نمیکند. چیزی غمگینم نمیکند. مامان را دیگر دوست ندارم. الهه را هم. و اینها نشانه‌ی خوبی نیستند. غذا میخورم. میخوابم. با موهای چرب و لباس شلخته سر کلاس حاضر میشوم. رختخوابم پهن است تا به محض اینکه خوابم گرفت ثانیه‌ای را هم از دست ندهم. مدام سرم توی گوشی است و این بیشتر آزارم میدهد. دیگر حتی منتظر هم نیستم. منتظر هیچ چیز.
