دو روز از نیمه آذر و یک روز از شانزده آذر میگذرد. قبلها تاریخ خیلی برایم اهمیتی نداشت. نمیدانستم برادرم کی بدنیا آمده، خواهرم کی ازدواج کرده و مادرم آخرین بار کی زاییده. الان هم خیلی تفاوتی نکرده‌ام. فقط یک تاریخ توی خاطرم باقی مانده. آن هم نیمه آذر است. اولین بار در این تاریخ روبروی او نشستم و از آینده حرف زدم. اولین بار آنجا به او گفتم که از هم صحبتی‌اش لذت میبرم. حالا یک روز است که او را ندارم. یک روز است که تنهایم و تمام امروزم در سکوت و خواب گذشت. تنها یک اتفاق خوشحال کننده داشتم و آن خوردن ویفر شکلاتی مورد علاقه‌ام در اتوبوس بود. باقی دقایقم در اتوبوس را با مرور عکسهای صفحه چتم با او سپری کردم. دردم نگرفت. حتی کمی هم لبخند نشست روی لبم. فقط کمی.
بقیه‌ی روز هوا بارانی بود. و من از تمام چیزهایی که تنهایی ام را یادآوری میکنند بدم می‌آید. از باران. از تمام زوجهای خوشبخت که دلشان برای هم میرود. از پیاده روی. از کافی‌شاپ آن چهارراه شلوغ. از جمعهای دوستانه. از اینستاگرام با ان ادمهای رنگی خوشبخت از توییتر و ادمهای فرهیخته‌اش. از همه چی. من در نبود او از بیشتر چیزها بدم می‌آید.
با این حال امروز آنقدر سخت نگذشت. فقط روحش رفته بود. سرد بود و بی‌جان. همین.
[ اگر بود، به او میگفتم که دلم بارانی زرد میخواهد. میگفتم که بالاخره شرکتتان را آتش میزنم که امروز نمی‌توانیم زیر باران باهم قدم بزنیم. میگفتم رفتم دکتر ایلیا. میگفتم شام شیربرنج داشتیم که دوست ندارم.
اگر بودی حتما در جواب جمله‌ی بارانی زردم یک سوال بی‌ربط میپرسیدی. میگفتی اگر شرکتتان را آتش بزنم چگونه نان دربیاوری. میگفتی دکتر چی گفت. میگفتی :). ]
