
الو یک دو سه؛
صدام رو میشنوی؟
هی با توام!
آره با خود خودت،
این خط از تاریخ رو که میخونی
توی حاشیه کتابت بنویس که:
آنها ایستادند
نه تا پای جان
نه به قیمت ریخته شدن خونشان
که به رنج کشته شدن آرزوهاشان
به غم ربودن آنچه در سر داشتند
به عذاب فرو خوردن اندیشههاشان
به هوای ساختن
سوختند
ایستادند به پای شمعی که زبانه میکشید
با دهانی بسته
با مغزی که شعله برافروخته شمع
نقره داغش کرده بود
و هیچ نگفتند
انگشت به دهان گزیده ماندند
حیران از آنچه بر آنها میگذرد
و شرم اشک خشکیده بر چشمانشان را
در سوگ پروانههای از دست رفته
به جان خریدند
که التهاب روزگار
چشمه اشکشان را
سخت خشکانده بود
و شاید قلم
آخرین سلاحشان بود
در مقابل هجوم سخت روزگار
به خاکریزهای وجودشان!
و من قلم برداشتم...