اول از همه بگم که این موضوع فقط به علوم کامپیوتری مربوط نیست.
وقتی یه سوئیچ داریم و میخواییم چند تا بخش رو مجزا بکنیم میایم VLAN میزنیم. یعنی تو یه بستر فیزیکی مشترک قسمت های کاملا مجزا رو ایجاد میکنیم. مثلا اسم یه VLAN رو میزاریم بازرگانی و یکی دیگه رو میزاریم فروش و قسمت دیگه رو میزاریم حسابداری. با این کار دسترسی کلاینت های هر بخش رو از بخش دیگه کا ملا جدا میکنیم. دسترسی های هر VLAN رو هم مطابق با نیازهای کلاینتهای اون بخش تنظیم میکنیم(در حالت معمول و ساده مثال زدم). خوبیش چیه؟ "نظم و امنیت" به علاوه چیزای دیگه. که در نهایت performanceشبکه(کارایی شبکه) افزایش پیدا میکنه.
حالا فکر کنیم که بتونیم روی خودمون هم VLAN بزنیم. دسته بندی انجام بدیم. بعضیا دوستای کاری هستن. بعضی ها فقط همسایه ان. بعضی ها هم باشگاهی. بعضیا رفیقای فابریک.
با همشون هستیم. ولی سرویسا فرق میکنه. وقتی با کسی همکاریم و همش در حال گفت و گو و بگو بخند لازم نیست که حتما راه بیوفتیم بریم خونه همدیگه. اگه با یه هم باشگاهی توی باشگاه وقت میگذرونیم و اونجا صمیمی هستیم لازم نیست که حتما در محل کارمون هم تردد کنه. هر دسته باید توی VLAN خودشون باشن و دسترسی های مختص خودشون رو داشته باشن نه بیشتر یا کمتر.
دسته بندی بعضی وقتا خوبه. همون بهبود کیفیت در شبکه رو می تونیم در روابط اجتماعیمون هم شاهد باشیم.
