آغاز معمولا هیجان‌انگیز است، در کنار ترسناک بودنش. اولین روز مدرسه، اولین روز دانشگاه، اولین روز رفتن به سرکار و ...
شاید ترسیدن ما از آغاز ریشه در کودکی‌مان دارد، اولین مواجهه با مهدکودک و جداشدن از خانواده. اولین روز مهدکودک برای من که مهارت چندانی در به‌خاطر سپردن گذشته ندارم، مثل یک فیلم خط و خش‌دار قدیمی است. تکه تکه‌هایی از فیلمی که بعد از سالها پیدا شده و تدوینگر همه‌ی سعیش را کرده است تا چیزی از آن دربیاورد. من دو سال از برادرم کوچک‌ترم، احتمالا 4-5 ساله بودم، من را در کلاس نوباوه‌ها گذاشتند و برادرم را در کلاس آمادگی. تصویری که به یاد می‌آورم، جارو زدن اتاق نوباوه‌ها توسط یکی از مربی‌هاست. با یک جاروی دستی که الیاف گیاهی داشت و مربی روی زمین نشسته بود و با قدرت جارو می‌کشید و من با دماغ آویزون و گریه‌ای به پهنای صورت و تلاش برای پیوستن به کلاس برادرم. راستش خاطره دقیقی ندارم که بالاخره رفتم توی کلاس اون یا با کلاس خودم اخت شدم، ولی وحشت تنهایی اون روز هیچ وقت از یادم نخواهد رفت.
همه‌ی اینها رو گفتم که بگم شروع همیشه هیجان‌انگیز نیست. گاهی ترس خیلی پررنگ‌تر از هیجان است و من این ترس رو بارها و بارها در زندگیم تجربه کردم. ترسی که می‌تواند آدم رو تا اعماق وجودش فلج کند، طوری که نتواند تکان بخورد، و تنها تصاویری از آنچه می‌خواهد به شکل بسیار گذرا از جلوی چشمانش رد شود. این ترس قادره حتی تصویرسازی و خیال پردازی آدم را فلج کند، صدایی که آهسته و مداوم زیر همه‌ی تصاویر می‌آید: نمی‌توانی.
قرار نیست در اینجا نوشته‌های انگیزشی بنویسم. اینجا می‌خواهم روند یک شروع را ثبت کنم، و به آن صدای آهسته و مزاحم همیشگی بگویم خفه شو. می‌خواهم با نگاه دیگری شروع کنم و این هیجانش را از ترسش بیشتر می‌کند.
