اول اولش خوشحال شدیم. یعنی داغ بودیم نفهمیدیم داره چه بلایی سرمون میاد. تا شنیدیم که کلاسا قراره آنلاین برگزار بشه، بشکن زنان خودمون رو تصور کردیم در حالی که هنوز از زیر پتو بیرون نیومدیم و روز رو رسماً شروع نکردیم ولی جلوی اسممون تو برگه حضور غیاب استاد تیک حاضر میخوره.
به اینم فکر کردیم که دیگه لازم نیست برای کالاف بازی کردن، بچپیم یه گوشه کلاس که نقطهی کور دید استاد باشه و هی با استرس اینکه استاد بیاد بالا سرمون، بازی رو خراب کنیم. حالا دیگه میتونستیم پاروپا بندازیم بشینیم پای کامپیوتر با تمرکز بازی کنیم و چند دقیقه یهبار برای رد گم کنی تو سامانه بنویسیم: "میشه دوباره توضیح بدید استاد؟"
حتی تصور اینم کردیم که میتونیم با بچهها هماهنگ شیم و واسه تنوع سر بعضی کلاس ها همه باهم بنویسیم "صدا نیست" " سایت مشکل داره" و کلاسه رو از اساس ببریم رو هوا.
هر وقتم خواب موندیم و کلاس رو از دست دادیم، به جای بهونه های نخنمای "ترافیک بود" و "تشییع جنازه عموم بود" میشه سیستم ضعیف اینترنت مملکت رو بگیریم به باد ناسزا و مطمئن باشیم استادا انقدر خودشون با مشکل سرعت و قطع و وصل اینترنت مواجه بودن که حرفمون براشون باورپذیر باشه.
چیزی که اون اول حواسمون بهشون نبود امتحانا بود . نه که حواسمون نباشه؛ خیال میکردیم بی دردسر می زنیم تو گوش معدل ۲۰ و برای اولین بار تو عمرمون یه اثر درخشانی از خود به یادگار می ذاریم. ولی وقتی موقع امتحانا رسید تازه فهمیدیم چه رکبی خوردیم و چه بلایی سرمون اومده. مایی که ساعتهای متمادی وقت گذاشته بودیم واسه یادگیری و به روز کردن انواع متد های تقلب بر پایه جدیدترین مدل های بین المللی ، حالا نه تنها هیچ کدوم از اینا به کارمون نمیومد بلکه یهو به خودمون اومدیم دیدیم فردا پس فردا چیزی نداریم به عنوان شاهکار واسه بچه محل ها رو کنیم که چجوری جلوی چشم یه استاد و سه تا مراقب و دو تا دوربین مداربسته، تقلب جاساز شده تو دسته عینک مون رو در آوردیم و ازروش نوشتیم، اونم تو شرایطی که اصلاً عینکی نیستیم ما!
از دست دادن امتیاز این مرحله به کنار ، دیگه نمیشد وقتی جواب یه سوال رو بلد نیستیم، اگه تشریحیه انقدر آسمون ریسمون به هم ببافیم تا استاد خسته شه از خوندنشون و نمره رو بده و اگه تستیه بغلش عریضه بنویسیم که دیشب مامانم مریض شد و تا صبح درگیر درمانگاه بودیم و نرسیدیم درست درس بخوونیم، تا استاد نرم شه و نمره بده. اینجا با یه سامانه زبون نفهمم و سوالای تستی طرف بودیم که نه جای عریضه نویسی کنارش داشت نه جای تعلل! دیگه نمیشد روی التماس واسه وقت اضافه حساب باز کرد که وقتی استاد میگه برگه ها بالا ما به نوشتن ادامه بدیم و هی بگیم: الان.... الان !
اینجا یهو سیستم پرتمون میکنه بیرون و حتی نشون دادن نسخه داروهای مادر برای اثبات این که واقعاً شب تا صبح برده بودیمش دکتر سودی به حالمون نداره.
از همه اینها بدتر این که راهی نداره با این مدل امتحان آنلاین بتونیم برگه امتحان رو بپیچونیم و بعداً ادعا کنیم بهترین امتحان عمرمون رو داده بودیم و کلی وقت، دانشگاه و استاد رو سر کار بگذاریم و طلبکارانه حتی حاضر نشیم آزمون مجدد بدیم!
اینجا مثل قیامت میمونه و سامانه مثل فرشته هایی که رو شونه هامون نشستن هر حرکتی که انجام دادیم رو عینا گزارش میکنن و دست آخر هم همونا میشن نمره .
حالا شما فکر کن امتحان آنلاینه و درسته که هیچکس تنها نیست و خدا همیشه حاضر و ناظره ولی بالاخره شیطون میره تو جلدمون و کتاب باز می کنیم که از رو جواب بدیم بعد برای رد گم کنی می خوایم دو تا سوالم اشتباه جواب بدیم که سه نشه تقلب کردیم که میبینیم ای دل فافل نصف سوالا رو غلط غلوط نوشتیم و زمانم رو به اتمامه و وقت نیست باقی سوالا رو از روی کتاب جواب بدیم و به عبارتی میشیم " خسرالدنیا والاخره"
همه اینا رو گفتم که بگم ما دانشجوهای نسل تقلب نوشتن کف دست و پشت لبه آستین کاپشن و تو لوله خود کاریم. ما رو چه به امتحان های آنلاین!