سلام.
من اینجام که از چیزی که یه مدته تو مغزم میگزره بنویسم و خالیش کنم, اما موضوع بیشتر از این حرفاست و از الان میتونم بگم نمیتونم با نوشتن حق مطلب رو ادا کنم.
حال و هوای مامانبزرگ اینروزا یجوریه که کاش الان فروید اینجا بود, مادربزرگ میرفت روی صندلی معروفش میشست و یجوری در حد فهمش زندگی رو براش شرح میداد.
کتاب روان درمانی اگزیستانسیالیسم رو نخوندم, رواق رو هم زیاد گوش ندادم, ولی همون یه ذره ای که از اگزیستانسیالیسم میدونم میتونه بهم ثابت کنه مادربزرگ این چندسال اخیر فقط با ترس از مرگ زندگی کرده, این اواخر خیلی بیشتر.
این اواخر خیلی بیشتر چون همه ی بچه ها و نوه ها و عروس ها رو با کارهاش که بازم در جواب ترس از مرگ بوده رو از خودش بیزار کرده. چنگ میزنه به اینور اونور که تا کسی رو پیدا کنه که بعد از مرگش قرار نیست فراموشش کنه. اسم "بانو" رو زیاد میاره, دخترش که یه شهر دیگه زندگی میکنه و سالی یکبار اینطرفا پیداش میشه, میگه "فقط بانو دلسوز منه! " میگه فلان انگشتر, فلان شلوار یا فلان پیرهن رو بانو برام خریده, شما منو ریخ تونم حساب نمیکنید(ببخشید ولی صراحت کلام لازمه تا اینروزا واقعی تر ثبت بشن) بعد میشینه من و امنه رو با "بانو" مقایسه میکنه و این وسط چندتا تیکه هم میندازه.
از بابام خیلی ناراضیه, میگه تو هیچکاری واسه من نکردی, میگه شیرم حلالت نمیکنم.
از اینها بگذریم بابام واقعا هم مقصر هست, مرد واقع بین باش, این مادرت با این وضع !فکر کردی ثواب دنیا و آخرت نصیبت میشه که پیش خودت نگهشون داشتی؟که سه تا بچه هر روز صبح با کصشریجات بخوابن و از خواب بلند بشن؟که زنت بیست سال کوزت باشه و اخرش مامانت بهش بگه "من اگر مردم خونم گردن اینه!"؟
حتی الانم دارید با خودتون میگید دختر,یکم صبر و تحملت رو ببر بالا,پیرزن پیرمردها همه شون همینجورین.
چقدر خوبید شما لعنتی ها!
یبار به مامانم گفت: تو داداشت دیوانه است,خودت هم از همون رگ دیوونگی داری!"
ییار دیگه"چیز ندیده افغانستان که وسایلایشو(از گشواره تا شلوار و روسری) از صندوقش میدزده تا خودش استفاده کنه"
الانم میگه تو حلوایی ک برام پختی مرگ موش ریختی منو بکشی.
اه حتی نوشتن اینها هم باعث میشه حس بدی به خودم داشته باشم. حس میکنم دارم ترحم میخرم, آهااای یکی اینور دنیا اینجوریه!!!
خوب ک چی؟ خیلی هاتون وضعتون بدتر بوده یا هست.
مامانم,
این زن!
هرشب شام میپزه, میبره میزاره جلوی مادربزرگ, کصشعر میشنوه و فردا صبح دوباره چایی میزاره جلوش.
البته اخیرا جواب پس میده, ولی همچین تغییری هم نکرده.
من اگر جای این زن بودم!
یه دختر پونزده ساله رو از اون کوه های بامیان, از دشت ها و رودخونه ها, از دویدن با پای لخت روی چمن, از رقصیدن مو توی باد, از آب بازی توی رودخونه ها گرفتن اوردن اینجا تا هر روز از خواب بیدار شه, بپزه, بشوره و بخوره. همین!
چقدر مامانم توی افغانستان خوشحال بوده!
کاش هیچوقت نمیومد اینجا, حتی با این وجود که نه منی وجود داشت نه امنه ای نه محسنی.
یبار بهم گفت شما سه تا خرج سفر من به افغانستان رو پوره میکنید منو میفرستید پیش مامانم, مگرنه شیرم رو حلالتون نمیکنم. "
مرد, این زن رو اوردی تو این زندون کصشعر حداقل تو این بیست سال یبار میبردیش دیدن خانواده اش.
بابای من اما کم نزاشته, واسه من و امنه و محسن که کم نزاشته.همیشه بهمون اعتماد داشته,خواسته که راه خودمونو بریم,گزاشته تصمیم بگیریم و شکست بخوریم و هرجا لازم بوده راهنماییمون کرده.ولی خوب احساسیه دیگ.خیلی ام اهل فداکاریه,خودش نمیپوشه,نمیخوره,دکتر نمیره تا شهریه کلاس های مارو بده و این روی اعصابمه.
آدمی که بیشتر از چیزی ک باید میزاره پای کسی,از طرف مقابل هم انتظار داره.
شاهد عاشقانه ترین روزهای مادربزرگ و پدربزرگیم البته.
نمیدونم,شاید عاشقانه تعریف درستی نباشه,
بابابزرگ به مادربزرگ بدی زیاد کرده و الان میخواد که اون دنیاشو اوکی کنه.یجور واکنش دیگه بخاطر ترس از مرگ.
البته هیچ زنی رو تو سن مادربزرگ نمیشناسم که تو افغانستان بهتر از این زندگی کرده باشه.ولی خوب بابابزرگ این یه ساله هرجوری بوده هوای مادربزرگ رو داشته و میشه گفت درحال حاضر تنها کسیه که ازش بیزار نیست.
ناگفته نمونه بابابزرگ از همههه ما هم بیشتر حرف میشنوه.خیلی بیشتر.این وسط هم فقط میخواد حلالیت مادربزرگ رو گرفته باشه واسه کارهایی که در حقش کرده.
خلاصه که وضع پیچیده ایه.
مادربزرگ حالش از من بهتره ولی اوف و نالش به هواست برای جذب توجه بیشتر.
مام این وسط نشستیم, نمیدونیم ارزوی مرگ واسه کسی درست هست یا نه, هرچند خودش روزی ده بار خودش ارزوی مرگ خودشو میکنه[برای جلب توجه بیشتر] .
با اگزیستانسیالیسم میتونم حالا بیشتر درکش کنم اما نمیتونم برم بغلش کنم, بوسش کنم یا باهاش خوب شم تا بلکه از این ترس بیاد بیرون,دوسش ندارم و حتی ازش متنفرم.
اون کسیه که روی همه ی ما و آینده مون تاثیر گذاشته.
فکر میکنم من سالهای اخر زندگی چجوری نسبت مرگ واکنش نشون میدم!
البته امیدوارم انقدر هنوز درگیر زندگی باشم که اصلا وقت فکر کردن به مرگ رو نداشته باشم. یه روز همینجوری, بی خبر, یهویی بمیرم.
نه تشریفاتی, نه هیاهویی نه چیزی.
