در شهر ما قانونی نانوشته وجود داشت:
هر مشکلی که پیدا شد، اول دنبال مقصر بگرد؛ اگر مقصر پیدا نشد، یک جلسه تشکیل بده.
و اگر جلسه هم نتیجه نداد، تقصیر را گردن «شرایط» بینداز.
یک روز صبح، درست ساعت هشت و هفده دقیقه، آب کل محله قطع شد.
اولین کسی که متوجه شد، ننه‌جانِ کوچه بود.
از پنجره سرش را بیرون آورد و فریاد زد:
«آب نداریم!»
همه از خانه‌ها بیرون ریختند.
یکی گفت:
«باز اداره آب خراب کرده.»
دیگری گفت:
«نه، فشار آب کمه.»
یکی دیگر گفت:
«من دیشب شنیدم لوله اصلی ترکیده.»
پسر جوانی که تازه از دانشگاه برگشته بود، گفت:
«باید بررسی فنی بشه.»
ننه‌جان گفت:
«پسرجان، آب نیست، سفینه فضایی که نیست. شیر رو باز کن، اگر نیومد یعنی نیست.»
اما کسی به حرفش گوش نداد.
ده دقیقه بعد، گروه واتساپی محله منفجر شد.
«دوستان کسی آب داره؟»
«نه.»
«من دارم.»
«چقدر؟»
«برای خودمون.»
«پس چرا گفتی داری؟»
«خب داشتم.»
ساعت نه، اولین مسئول وارد ماجرا شد.
آقای رحیمی، نماینده ساختمان، با اعتمادبه‌نفس اعلام کرد:
«نگران نباشید. موضوع رو پیگیری می‌کنم.»
همه آرام شدند.
چون در کشور ما جملهٔ «پیگیری می‌کنم» آن‌قدر مقدس بود که گاهی مردم با شنیدنش احساس می‌کردند مشکل حل شده است.
ساعت ده، آقای رحیمی برگشت.
«گفتن مشکل از اداره آب نیست.»
یکی پرسید:
«پس از کجاست؟»
«گفتن باید از شهرداری بپرسیم.»
شهرداری گفت:
«به ما مربوط نیست، از اداره آب بپرسید.»
اداره آب گفت:
«ما بررسی کردیم، مشکل از شبکه داخلی محله است.»
شبکه داخلی گفت:
«ما اصلاً نمی‌دونیم شبکه داخلی یعنی چی.»
تا ظهر، شش نفر مسئول شده بودند و هیچ‌کس مقصر نبود.
بالاخره تصمیم گرفتند جلسه تشکیل دهند.
ساعت چهار عصر، جلسه در مسجد برگزار شد.
رئیس جلسه گفت:
«دوستان، ما اینجا جمع شدیم تا با همفکری مشکل رو حل کنیم.»
مردی از انتهای سالن گفت:
«اول آب بدید، بعد همفکری می‌کنیم.»
رئیس اخم کرد.
«لطفاً نظم جلسه رو رعایت کنید.»
مرد گفت:
«من از صبح نظم دارم، آب ندارم.»
خندهٔ مردم بلند شد.
رئیس گفت:
«خب، پیشنهاد اول؟»
یکی گفت:
«باید از مسئول مربوطه مطالبه‌گری کنیم.»
دیگری گفت:
«باید نامه بنویسیم.»
سومی گفت:
«باید رسانه‌ای بشه.»
چهارمی گفت:
«باید صبر کنیم.»
پیرمردی که تا آن لحظه ساکت بود، گفت:
«باید یک نفر بره شیر اصلی رو ببینه.»
همه به او نگاه کردند.
رئیس گفت:
«دوست عزیز، موضوع پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.»
پیرمرد گفت:
«از صبح آب نداریم. من که می‌گم شیر رو ببینیم.»
ولی کسی گوش نکرد.
جلسه ادامه پیدا کرد.
بعد از دو ساعت، یک کمیته تشکیل شد.
کمیته موظف شد وضعیت آب را بررسی کند.
برای کمیته هم یک گروه مجازی ساختند.
در گروه، ۲۷ نفر عضو شدند.
تا شب، ۱۴۳ پیام فرستاده شد.
چهار نفر استعفا دادند.
دو نفر قهر کردند.
یک نفر گفت «من دیگه تو این مملکت هیچ مسئولیتی قبول نمی‌کنم.»
و یک نفر هم عکس شیر آب را فرستاد و نوشت:
«این شیر منه. به نظرتون چرا آب نمیاد؟»
روز بعد، آب همچنان قطع بود.
روز سوم، تلویزیون محلی گزارشی دربارهٔ «مشکل تاریخی آب» پخش کرد.
روز چهارم، مسئول منطقه گفت:
«موضوع در دست بررسی است.»
روز پنجم، جلسهٔ دوم برگزار شد.
روز ششم، جلسهٔ سوم.
روز هفتم، بالاخره یک کارشناس آمد.
کارشناس لباس ایمنی پوشیده بود، کیف ابزار داشت و چهره‌اش طوری بود که انگار قرار است قلب یک بیمار را جراحی کند.
همه دورش جمع شدند.
پرسید:
«شیر اصلی کجاست؟»
هیچ‌کس نمی‌دانست.
بعد از بیست دقیقه جست‌وجو، شیر اصلی را پشت یک دیوار پیدا کردند.
کارشناس شیر را باز کرد.
آب با فشار بیرون زد.
همه خیس شدند.
سکوت عجیبی حاکم شد.
ننه‌جان آرام گفت:
«پس آب داشت.»
کارشناس گفت:
«بله.»
رئیس جلسه که تازه رسیده بود، پرسید:
«خب مشکل چی بود؟»
کارشناس گفت:
«شیر بسته بود.»
همه به هم نگاه کردند.
یکی گفت:
«یعنی تمام این مدت...»
پیرمرد لبخند زد.
«بله.»
رئیس جلسه برای اینکه فضا را مدیریت کند، سریع گفت:
«خب دوستان، مهم اینه که مشکل حل شد.»
پیرمرد گفت:
«نه عزیزم. مشکل ما این نبود که شیر بسته بود.»
رئیس پرسید:
«پس چی بود؟»
پیرمرد به جمعیت نگاه کرد.
«مشکل این بود که هیچ‌کس حاضر نبود خودش بره و شیر رو ببینه. همه منتظر بودیم یکی دیگه مسئولیتش رو قبول کنه.»
همه ساکت شدند.
بعد ننه‌جان گفت:
«حالا که آب اومده، یکی بیاد این صندلی مسجد رو هم درست کنه.»
صندلی دوباره لق زد.
رئیس جلسه لبخند زد.
«این یکی رو می‌ذاریم برای جلسهٔ بعد.»
پیرمرد زیر لب گفت:
«خدا رو شکر... هنوز برای هیچ کاری کمبود جلسه نداریم.»
و از مسجد بیرون رفت.
فردای آن روز، روی تابلوی اعلانات محله اطلاعیه‌ای نصب شد:
«به اطلاع اهالی محترم می‌رساند، به منظور بررسی علل قطعی اخیر آب، جلسه‌ای در روز پنجشنبه برگزار خواهد شد.»
زیر اطلاعیه، کسی با خودکار نوشته بود:
«فقط لطفاً این بار قبل از جلسه، شیر آب را چک کنید.»
