
ساعت هفت و نیم عصر بود که بلندگوی مسجد محله با صدایی که انگار از سال ۱۳۷۸ تا امروز در انبار مانده بود، اعلام کرد:
«به اطلاع اهالی محترم کوچهٔ شهید فلانی میرساند، امشب رأس ساعت هشت، جلسهای بسیار مهم دربارهٔ مشکلات محله برگزار خواهد شد. حضور همهٔ اهالی الزامی است.»
مشقاسم که تازه از نانوایی برگشته بود، جلوی در خانهاش ایستاد و گفت:
«الزامی؟ یعنی اگه نرم میان منو میبرن؟»
همسرش از داخل خانه جواب داد:
«نه، یعنی اگه نری، فردا میگی چرا کسی کاری نکرد.»
مشقاسم کمی فکر کرد.
«خب پس میرم که فردا نگم.»
ساعت هشت، دوازده نفر در مسجد جمع شده بودند. ساعت هشت و ده دقیقه، چهار نفر دیگر آمدند. ساعت هشت و بیست، حاجرضا وارد شد و گفت:
«ببخشید دیر شد، داشتم میاومدم.»
مشقاسم زیر لب گفت:
«الحمدلله که بالاخره از راه رسیدی، ما فکر کردیم داشتی از ژاپن میاومدی.»
حاجرضا نشست و جلسه شروع شد.
آقای مدیر ساختمان که به دلیل داشتن یک پوشهٔ آبی، همه او را «مسئول» صدا میکردند، پوشه را روی میز گذاشت و با جدیت گفت:
«خب دوستان، ما امشب اینجا جمع شدیم که مشکلات کوچه رو بررسی کنیم.»
پیرمردی از انتهای مجلس گفت:
«مشکل اول، همین صندلیه. سه ساله لق میزنه.»
مسئول گفت:
«نه، مشکلات اساسیتر.»
پیرمرد گفت:
«برای شما اساسی نیست، برای کمر منه.»
همه خندیدند.
مسئول گلویش را صاف کرد.
«اولین مشکل: آسفالت.»
همه سر تکان دادند.
مشقاسم گفت:
«آسفالت که نه، برادر من. اینجا دیگه آسفالت نیست، منظومهٔ شمسیه. هر چاله یه سیارهست.»
یکی گفت:
«من هفتهٔ پیش توی یکی از چالهها افتادم، سه تا ماهواره دیدم.»
خنده دوباره بلند شد.
مسئول گفت:
«خب پیشنهادتون چیه؟»
همه ساکت شدند.
چون همه بلد بودند مشکل را بگویند، اما وقتی نوبت پیشنهاد میرسید، ناگهان تمام اهالی کوچه به فیلسوفان خاموش تبدیل میشدند.
بالاخره خانم همسایه گفت:
«باید نامه بنویسیم.»
مسئول پرسید:
«به کجا؟»
خانم گفت:
«به شهرداری.»
یکی گفت:
«شهرداری نامه رو میخونه؟»
خانم گفت:
«نه.»
«پس چرا بنویسیم؟»
«خب برای اینکه اعتراض کرده باشیم.»
مشقاسم گفت:
«یعنی نامه مینویسیم که بدونیم نامه نوشتیم؟»
هیچکس جواب نداد.
مسئول برای اینکه بحث را عوض کند گفت:
«مشکل بعدی، قطعی آب.»
پیرمرد همانجا از جا بلند شد.
«قطعی آب؟ شما اسم اینو گذاشتی قطعی؟ این آب اصلاً به ما وصل نیست که قطع بشه!»
یکی از جوانها گفت:
«من ساعت سه صبح آب دیدم.»
همه با تعجب نگاهش کردند.
جوان ادامه داد:
«خواب بودم.»
مسئول گفت:
«خب دوستان، بیایید منطقی باشیم.»
مشقاسم گفت:
«منطقی؟ ما از ساعت هشت داریم دربارهٔ آسفالت و آب حرف میزنیم، هنوز به این نتیجه نرسیدیم که صندلی چرا لق میزنه.»
در همین لحظه برق رفت.
همه ساکت شدند.
سه ثانیه بعد، یک نفر گفت:
«اینم مشکل بعدی.»
مسئول گفت:
«بله.»
مشقاسم گفت:
«نه، این دیگه مشکل نیست. این خلاصهٔ جلسهست.»
یکی با چراغ گوشیاش روی صورت مسئول نور انداخت. مسئول در آن نور رنگپریده، بیشتر از همیشه شبیه کسی به نظر میرسید که قرار است خبر بدی بدهد.
گفت:
«خب، پیشنهاد من اینه که برای تمام این مشکلات یک کمیته تشکیل بدیم.»
پیرمرد پرسید:
«کمیته چی کار میکنه؟»
«بررسی میکنه.»
«بعد؟»
«نتیجه میگیره.»
«بعد؟»
«گزارش مینویسه.»
«بعد؟»
«گزارش رو تحویل مسئول مربوطه میده.»
«بعد؟»
مسئول کمی مکث کرد.
«بعد... منتظر پاسخ میمونیم.»
پیرمرد نشست.
«پس یعنی امشب هیچ کاری نمیکنیم؟»
مسئول با رضایت گفت:
«دقیقاً. ولی خیلی حرفهای.»
برق برگشت.
همه برای چند لحظه چشمهایشان را جمع کردند.
جلسه به پایان رسید و اهالی یکییکی بیرون آمدند.
مشقاسم دم در ایستاده بود که متوجه شد همان صندلی لق، هنوز آنجاست.
پیرمرد با عصبانیت گفت:
«این صندلی رو یکی درست کنه!»
مشقاسم نگاهی به مسئول انداخت.
مسئول پوشهٔ آبی را بست و گفت:
«برای صندلی باید جلسهٔ جداگانه بذاریم.»
مشقاسم خندید.
«پس من فردا میام. فقط یه خواهش.»
«چی؟»
«لطفاً صندلی رو بذارید وسط جلسه. حداقل یکی از مشکلاتمون تا آخر جلسه سالم بمونه.»
و راه افتاد سمت خانه.
کوچه هنوز پر از چاله بود، آب هنوز گاهی قطع میشد، چراغ کوچه هنوز خاموش میشد و صندلی مسجد هم هنوز لق میزد.
اما همه با خیال راحت به خانه برگشتند.
چون امشب، بالاخره برای مشکلاتشان جلسه تشکیل داده بودند.
و در این محله، گاهی همین که دربارهٔ مشکلی جلسه بگذاری، آنقدر احساس کار کردن به آدم میدهد که دیگر خودِ مشکل هم کمکم خجالت میکشد بگوید هنوز سر جایش است.
