
درودی چو نیکو مهرآفرین آفرینش، در اینجا همراه شما هستیم با نویسنده ایرانی تبار «نویان ریحانی» یا همان شاعری که اشعارش را با «امید» تخلص می کند.

اول اینکه خوش باد به درودی نیکو، و همه کسانی که این مصاحبه را مورد مطالعه قرار می دهند.
از خودم بخواهم برایتان بگویم همانطور که عیان بوده و هست بنده نویسنده ای هستم نه چندان معروف که در خصوص شعر و رمان و فیلمنامه فعالیت هایی داشتم، نمی خواهم با اغراق بگویم اما آثار بنده به صورت ناشناخته ای باقی مانده است به دلایلی همچون عدم تمایل شخصی خودم به انتشار آنها.

به هرحال میتوان گفت هر نویسنده و هر هنرمندی ابعادی دارد از کار خودش از شیوه زندگی خودش که حقیقت ماجرا این است پس پرده شاید کمی دشوار مشخص شود، بقولی میگوییم همیشه هم ماه پس ابر نمی ماند در این خصوص چه میتوان گفت؟ به جز اینکه تنها به میل شخصی خودمان بستگی دارد.

راستش را بخواهید از میان آثار خودم «زاغ زار» را بیشتر دوست دارم چرا که حدود ۴ سال متوالی نوشتن آن به طول انجامید میتوانم بگویم این رمان/فیلمنامه یک بخش خاصی از شیوه نوشتن من را در بر می گیرد میتوانم بگویم مثال آن شاید کم دیده شود.

زاغ زار یک فیلمنامه و رمان در موضوع درام و طنز اجتماعی است، در خصوص نمایان کردن محتوای داستان متاسفانه نمی توانم توضیحی بدهم.

بیشتر به این بستگی خواهد داشت که کارگردانان به چه سمت و سویی گرایش نشان دهند، گذشته از محدودیت های خودشان بحث انتخاب فیلمنامه ای که به طبع کارگردانی خوش آید مهم است.

احتمال زیادی خواهد داشت اما بنده به شخصه خیلی اصرار بر فروش طرح این اثر ندارم، چرا که یک ارزش غیر مادی خاصی برایم دارد و فکر نمی کنم علاقه ای به فروش آن داشته باشم.

البته که ما خودمان هم جز نویسندگان نوپا هستیم و به هم ردیفان خودم پیشنهاد می کنم تا پیش از اینکه به فکر فروش داستان ها باشند به محتوا توجه کنند، اگر متن هنر آمیخته باشد قطعا فردا روزی در پی شهرت آن داستان و یا متن تحریر شده ثروت هم به سراغشان خواهد آمد.
آرزوی سلامتی و سرخوشی برای تمام مردم سرزمینم و عزیزان نویسنده، باشد که مهر و نور بر زندگانی آنان جاودان باد.
متشکرم از شما آقای ریحانی عزیز، و سپاسی نیکو از شما خوانندگان عزیز از برای وقت گرانبهایتان که برای مطالعه این مصاحبه گذاشتید.