شعر نی - امید - نویان ریحانی

نی؛

اگرم به دستی ات زد

تو مرا هوش و مدهوش

تو من آن خمیر نانی

که من آن لقمه ات برد

منم و گدای مسکین

تو برو به درگهانی

که توای حضیض ذلت

ز چه من تو میرهانی؟

اگرم ز باده مستم

دل تو کسی شکستن

تو بمان در جوارم

که تو را من توانم

اگری به سان عقرب

بزنی تو نیش مارا

به هلاکت و هلاکم

که تو آن هلاک ما را

چو همه به قصه آیی

مرهان تو قصه گو را

منم و امید و بلخ است

مرهان مسافری را

که امید از سر می

برود به درگه نی

بشنید و شکوه افزود

که تو این چرا صدا نی؟

منم و قصه خویش

که تو را غمی کجا است

اگرم غمین عالم

همه را به نزد ما است

که نی آن زبان برگفت

منم آن صدای حزنت

که تو را نهان حرمت

همه را منم صدا را

به دلم بگفت و گفتا

که تو ای نی سرشتا

همه از چه می‌نوازی

تو و من چه رای بازی

تو بگو نی نیستان

که غمت تو برفزون است

منم آن به غم گهانی

تو که غم درت فزون است

تو بگو امید رستا

به تو دست تو ببستا

تو همه تو نامه این

که امید برفرستا

همه این دیار غمباد

تو و این سفیر صفرا

به مثال زهر ماری

به دهانم آمدستی

برو تو شکر شکرخا

که همه شکر شکرجا

تو نی شکر نبودی

منم آن می ام ربودی

برو تا غصه ات را

به جهان برنمودی

تو امیدا سر غم

به سر سلاله برچین

ز سر خیال و افسون

تو امید قصه برچین

تو امیدا ز سر حزن

تو نگو غصه نی

تو به غصه قصه گفتی

و تو این همه نگفتی

که منم می می افزا

نروم به را کج را

که تو ای سلیم می دان

من و این سمیر میدان

وز و آن به بهر آنیم

که امید بر نخوانیم

تو امید بر سر می

من و این کجاوه نی

ز سر عمود برخواست

هل و های این نی و می

برو گو که مستی ات باد

که امید رستی ات باز

تو مرا کجا کشاندی

من و آن نی ام شکاندی

هم و این که معضلی نیست

من و او که قصه ای نیست

تو بباز رخت خوش فام

تو ز رزم فانی باد

تو بپوش رنگ سرخی

که کنم به سرخی ات آز

همه چون مثال شهوت

مرساند می به بهجت

همه عمر پی درختی

که هنوز جوان نرفتی

من و نی منم نی و من

که امید بر نی و من

به سراج راهی ام باز

که امید سرکنم باز

به امید سزای رحمت

تو صدای آدمی باش

نرو ای امید هستی

تو می و حزین می باش

هل و هی که ساقی آمد

در دل گشوده بگذاشت

من و این رفاه فانی

همه را به هم رفو داشت

ز سر ره هرکه آمد

به دلم به منزل آمد

منم و ز غافل اینکه

ز ره آن رهزن آمد

برو ای حافظ من

برو ای شمس و مولا

برو ای سعدی سعد

که جهان همین بپنداشت

من و این دلم روا داشت

رهتان به ره گواهی

و من آن نشان باقی

به دو چون عقیق سرخی

که ز آن چشم گفتی

تو که خونی یا عقیقی

به خدا که خون دلها

به خدا که جان جانها

همه را حزین ببرده

من و این عقیق برده

که تو فام رنگی ات را

ندهی به زنگی ات را

که امید قصه افزون

تو چه گر حریف محزون

نروی به گود و گودال

که ز بزم تو ز دجال

همه آن لحد بمانند و

کمکی کفن بماند و

تو و این دل حزینت

که نی آن می اش ببرده

به خیال برگه و بین

که تو روح را ندیدی

مرسان رسالتی را

که تو آن ره ندیدی

همه آخرش چنین شد

که امید همچنان شد

به ره امید گفتا

که همین رهی نرفتا

پس از این دگر چنینم

ز امید هم چنینم

تو امید قصه گفتا

که امید رقص زلفا

تو امید جان مایی

مرهان امید جانا

تو امیدا قصه گفتی

همه را به شک بگفتی

نه امید ز شک ز حرفی

زند این مثال حرفی

که تو شک‌ به کارت آید

پس از این چه کارت آید؟

برو ای تو قصه نی

که ز تو دانم آن می

تو امیدا می بخوردی

و ز آن تو شعر گفتی

که همه مات و مبهوت

که چه این شعر گفتی؟

که من آن تو را بگویم

که مباد تلخی غم

به سراجی دو راهی

همه را رود پی غم

تو امید شکوه کردی

تو بگفتی ای نی و می

پس از این چه شد که این شد؟

مگر آن همه همین شد؟

که امید گویدت باز

تو ز کار من سر نزن باز

که سرت به سنگ خورده است

تو ندانی قصه ام باز

تو امیدا می به ساقی

برساندی و ثوابی

پس از آن به کارت آید

که رسند دست باقی

تو امید فکر او کن

و می آن نی ات سبو کن.

امید