توی مسیر بودن همه چیزیه که نیاز داریم
ادم وقتی ندونه کجاست چطور میتونه به جایی که میخواد برسه؟
کمی دلهره آور تر ، وقتیه که ندونی کجایی و به کجا میخوای برسی !
تا حالا پیش اومده بری یه جایی به قصد انجام یه کاری بعد اینقدر ذهنت مشغولیت داشته که وقتی رسیدی یادت نیومده باشه چی میخواستی؟ میری تو آشپزخونه ، میدونی میخواستی یه کاری بکنی که اومدی اینجا، اما یادت نمیاد ، داری برمیگردی یدفعه میگی اها یادم اومد، دوباره میری تو آشپزخونه، وایمیسی اون وسط ، دوباره ذهنت خالیه ....
این روزا احساس یه آدمی رو دارم که میدونه یه چیزی میخواسته، میدونه قرار بوده یه جایی بره ، یه کاری انجام بده ، ولی یادش نمیاد .
اینکه چی شد گم شدیم ، از کی گم شدیم، کجا گم شدیم ، چه جوری پیدا شیم ، جوابش به ذهن آشفته من نمیرسه
توی مسیر بودن مهمه ، مسیر نمیزاره گم بشی ، علامت داره ، نشونه داره ، چراغ راهنما داره ، ولی توی تمام مسیر باید یادت باشه از کجا اومدی و کجا داری میری
ذهنم آشفته است ، افکارم که روی کاغذ میاد هم آشفته.
ببخشید به بزرگی خودتون
ن.ح
