یچیزی داشت دیوونهم میکرد. همش فکر میکردم به کی بگمش؟ کجا بگمش؟ یهو یادم افتاد اینجا میتونه گزینهی خوبی باشه.

بعضی آثار مثل کتاب انسان خردمند یا پادکست پرچم سفید منو به معنای واقعی کلمه “دیوونه” میکنن. اینا به این صورت عمل میکنن ک هرجملهشون برای من انقدددر خوندنی و شنیدنیه ک نمیتونم همزمان باهاشون کار دیگهای کنم(درحالیکه اغلب موقع کتاب خوندن، فیلم دیدن یا خیلی از کارا همزمان باید کار دیگهای هم بکنم تا حوصلهم سر نره و بتونم ادامه بدمشون). ضربان قلبمو بالا میبرن و مغزم از اینکه میبینه تغذیهای باب میلش پیدا کرده اوردوز میکنه. یهو دلم میخواد هرجملهشونو برم به همممه بگم و همهجا بنویسم تا خالی شم از اینهمه علاقه و انرژیای ک به ذهن اغلب اوقات کرختم میدن.
یکهو بهم میفهمونن قطعا نباید خودکشی کرد(فکری ک متاسفانه بخاطر ۱۱ سال افسردگی همیشه با من بوده) و این دنیا رو، تا وقتی اینهمه چیز جذاب برای فهمیدن و یادگرفتن و یک کلام”چشیدن” داره، نباید رها کرد و رفت. یکهو آرزوهای من برای رفتن سراغ فیلدهای علومانسانی رو بیدار میکنه و وحشیانه به یادم میاره ک همیشه همیشه همیشه همیشه دلم میخواسته تو این زمینهها مشغول باشم ولی علوم مهندسی و کاربردی لعنتی ک همهچیز ما شده، حتی رویاشو از من گرفته.
من تو سن ۲۳ سالگی تازه دارم به ذهنم ک یه عمر تشنه بوده، اجازه میدم برای این آرزوها(ک انقدر خامن ک حتی نمیدونم واقعا چی دوست دارم و به چه مسیری باید قدم بذارم) رویاپردازی کنه. من یادمه از اواخر دبیرستان رویاهام و تصور خودم تو آینده کم و کمتر شد و تو دوران دانشگاه به صفر رسید و هیچ آرزوی حرفهای برای آیندهم نداشتم. با اینکه به رشتهم(مهندسی مکانیک) از سوم راهنمایی علاقهمند بودم و انتخابش کرده بودم، ولی مرگ رویاپردازی نشونم داد ک راهو دارم اشتباه میرم. تو پروسهی آشنا شدنم با فرهنگ و تاریخ آلمان(بخاطر اپلای) تازه دیدم ک چقد رشتههای مورد علاقهم اونجا جای کار داره! و این شد شروع هیحاناتم و گرفتن خواب از چشمام...
من هنوزم اپلای نکردم و خب برای رشتهی مکانیک(ک یکم دارم هلش میدم سمت محیطزیست و مدیریت حداقل!) باید اپلای کنم ولی هربار میبینم تو آیندهم روزی رو ک این علوم منحوس کاربردی رو با دنیایی از مشتریهای منتظر، ول میکنم و میرم برای خودم تاریخ یا فلسفه میخونم و تنهایی توی دنیای خودم انقدر تحقیق میکنم و مقاله میخونم و مینویسم تا بمیرم همونجا...
آرزومه یه روز خودمو ببینم ک استاد دانشگاه شدم(بینهایت بعیده میدونم!) اونجا و دارم تو این زمینهها تدریس میکنم و این تشنگی الانم رو ک با سالها مطالعه سیراب کردم به ذهن دانشجوهام منتقل میکنم...
من توی تدتاکهای زیادی شرکت میکنم و چیزایی ک منو تو سالهای متمادی مطالعهم متحیر کردن رو به گوش آدمها میرسونم تا فقط اون ثانیهای رو ببینم ک مخاطبم چشمهاش از هیجان برق میزنه و معجزهی آگاهی رخ میده...
من حتی از فکرش هم انقدر هورمون تو درونم ترشح میشه ک میگم برای زندگیم بسه:) اون اوج لذت رو چشیدم انگار بلاخره...
تا یجایی زندگیم پر از دیوارهای نامرئی بود ک انقدر جهان منو حقیر کرده بودن ک دیگه نتونستم ادامه بدم. خودکشیهای پیاپی هرکدوم برای من انرژی فعالسازی برای یه تولد بودن. تولد توی جهانی ک دیگه محدودیتی ندارم و دنبال هرچیزی ک میخوام میرم. واقعیت اینجاست ک مهم نیست به هدفمون برسیم یا نه. اون چیزی ک مارو سرخورده میکنه موانع نامرئیای هستش ک نمیذاره دنبال اهدافمون بریم. ما از ناامیدکردن خودمون سرخورده میشیم. ما از توقعی ک خودمون از خودمون داریم ولی براورده نمیشه سرخورده میشیم. ما از بینهایت تجربههای جدیدی ک میتونستیم داشته باشیم و حتی سراغشون هم نرفتیم سرخورده میشیم.
بنظرم من برای دنیایی ساخته شده بودم ک میتونم بگم تا ۲۱ سالگی نمیدونستم وجود داره. وقتی توش قدم گذاشتم هرروز و هرروز و هرروز با تفکراتی مواجه شدم ک همیشه توی ذهنم بودن از بچچچگی ولی خفهشون کرده بودم. چون توی دنیای اطراف من وجود نداشت.
وجود نباید میداشت....
من دوساله دارم شروع میکنم به زندگی. پس حالا حالاها میخوام ادامه بدم و بینهایت حریصم به این چشیدن!
خوشحالم ک عمر گونهی بشر، خیلی بیشتر از ۲۰ ساله:)