جالبه ک بمحض تصمیم‌گرفتنم و ایستادنم توی ایستگاه، قطره‌های بارون شروع کردن به خیس کردن نقطه‌نقطه ی آسفالت:) و من ته دلم یاد پرنده‌هایی افتادم ک بهم گفتن چه خوب ک اومدی بیرون! راست میگفتن...
همینطور ک بخاطر باد روسریم کج‌وکوله بود و با هدفون نشسته بودم تو عالم خودم سیروسلوک میکردم، طبق معمول یکی اومد تو ایستگاه ایستاد و ازم درمورد اومدن اتوبوس سوال کرد. هدفونو برداشتم و بهش گفتم پیامک ک زدم گفته ۵دقیقه دیگه میاد. بلکه یادبگیره دفعه‌ی بعد خودش از این موهبت استفاده کنه جای اینکه آهنگو زهرمار مردم کنه:))
اتوبوس ک اومد سوار شدم و مثل همیشه ک وقتی به آرزویی میرسم، نمیتونم باورش کنم و باید درونم هی بزنه تو گوشم ک بخودت بیا!!! داره اون اتفاق رخ میده و تو الان توشی! اینبار هم با ناباوری روی صندلی اتوبوسی نشستم ک غیر من فقط دونفر دیگه توش بودن(بخش خانوما کامل خالی بود^_^) و شروع کردم با چشمام، تصویرای گذرای پشت شیشه رو بجوم:))
برای خودم یه ایستگاهو مقصد گذاشتم ک هم بتونم به لوازم‌التحریری نزدیکش سر بزنم، هم انقدر دور نرفته باشم ک بتونم پیاده برگردم.
اما! موقع پیاده شدن...
ادامه ....
