
مگریز از خیالم، مگریز، رو مگردان!
می خواهمت بمان! می جویمت مرو!
سرگشته ام چو باد! می خواهمت بمان!
به کجا مرا کشانی که نمی دهی نشانم؟
از شنیدن آهنگای علیرضا قربانی حس میکنم اگر خواستم بمیرم، آهنگای خوبین برای آروم مردن. برای وقتی ک میخوای بمیری اما نمیخوای بگی سراسر تنفری از این زندگی. دوست دارم زندگیمو. توش اتفاقای کوچک خیلی خیلی دلچسبی دارم. توش لحظههای موندگاری دارم ک عیار این عمرو بالا میبرن...
اما خسته بودن، چیز دیگهایه. خسته بودن کاری به تنفر و عشق نداره. از جنس درده..
من انرژی ادامهدادنو ندارم
این دنیا بنظرم فقط مال آدمای سالمه. کسایی ک خسته نمیشن. کسایی ک انرژی دارن ک دائم بجنگن. من نیستم. منو انتخاب طبیعی خیلی وقت پیشا باید حذف میکرده:))
من خوشحالم و بابت تکتک ثانیههای گذشتهم این عمرو دوست دارم. حتی بابت اشتباهاتم. ک اگر الان اپسیلونی ارزش دارم بخاطر هموناس! ولی کافیه. ۲۳ سال دیگه واقعا کافیه...
نمیخوام دیگه چیز جدیدی ببینم. نمیخوام دیگه قدمی بردارم...