وقتی دلت میخواد بنویسی ولی به تمام گزینه های روبه روت نه میگی ...
همه ی ادم ها قطعا روزهایی رو در ماه یا سال دارن که دلشون از همه چیز و همه کس میگیره....
اون موقع چی نیازه؟ قطعا کسی یا چیزی که بتونه حالت رو خوب کنه... ی جورایی باهات کنار بیاد و سعی کنه ارومت کنه... حالا اگر اون شخص یا اون چیز هم دقیقا توی همون دوره زمانی حضورش کم رنگ باشه یا کلا نباشه دیگه ته حس های بده...
ما ادم ها به طور غریزی باید جمعی زندگی کنیم و باهم تعامل داشته باشیم... این که ی مدت نخوای و نتونی با کسی ارتباط برقرار کنی و حتی ذهنت برای درس خوندن و انجام کار های عادی هم یاریت نکنه یعنی واقعا ی جای کار مشکل داره...
شاید دلیل این تنهایی و جدایی خود ادما باشن...ادمایی که بیشتر روز رو باهاشون در ارتباطیم...
یا خیلی نزدیک یا حتی در حد چند جمله کوتاه و بدون شناخت همدیگه.... با این که همیشه اعتقاد دارم ادم ها باید برای خودشون زندگی کنن ولی این جور مواقع وقتی به پشت سرت نگاه میکنی میبینی چقدر رفتار و برخورد ادم های اطرافت روی روح و وجود تو تاثیر میزاره...جالب اینه ما ادما بیشتر تاثیر منفی روی همدیگه میزاریم تا مثبت.... به جای تعریف از خوبی ها همیشه بدی هارو بیان میکنیم، درست در جمع...به جای گفتن صریح و راحت حسمون، فکرمیکنیم اگر احساساتمون رو پنهان کنیم برنده شدیم...
کسی نمیدونه که خسته نباشی ساده، بعد از انجام فعالیت مورد علاقت میتونه چقدر برای ادامه ی اون کار بهت انرژی بده...یا شاید کمی حمایت....
این کار های کوچیک رو از هم دریغ نکنیم تا تعداد ادمای افسرده اطرافمون کم بشه....
