حتی نیمه‌شب نیست، ساعت به زور به یازده رسیده. حتی مدت زیادی نیست که باهات ارتباطی برقرار نکردم، نهایتا یک ساعت. حتی نمی‌دونم چی داری که همیشه این احساس رو دارم. حتی نمی‌دونم چطور ممکنه آدم دلتنگ چیزی بشه که هیچوقت نداشته یا شایدم همیشه داشته. بیشتر که فکر می‌کنم متوجه میشم من حتی نمی‌دونم دلتنگ چه چیزی از تو شدم، از خودمون. مگه من چندبار تو رو واقعا دیدم؟ چه قدر داشتمت؟ خب، صادقانه هیچوقت. شایدم همیشه. شاید تقصیر من باشه که هیچوقت تلاشی برات نکردم یا شاید اینجا نباید دنبال مقصر بگردم. می‌دونم تا الان اینقدر بهت نزدیک نبودم اما مدام جوری رفتار می‌کنم که هنوز خیلی راه برای نزدیک‌تر شدن داریم. مگه چقدر نزدیک‌تر میشه شد؟ مرزش کجاست؟ از کجا به بعد خطرناک محسوب میشه؟ از قبل کجا طبیعی تلقی میشد؟ حتی نمی‌دونم توی سالای اخیر چی گذشته که اینقدر بهت نزدیک شدم و از بقیه دور. انکار نمی‌کنم که نزدیک شدن بهت کار غلطی بود، ولی به این که من بهت نزدیک نشدم و نزدیکم کردن عالِمم. حتی نمی‌دونم که کی قراره برسم بهت، که کی قراره غرق بشم توی وجودت، که کی قراره منم بشم از یکی ازونایی که نتونستن از دستت فرار کنن. اونایی که می‌تونستن نجات داده بشن. اونایی که اصلا بهشون نمیومد بخوان گرفتار تو بشن. راستشو بخوای یه ترسی همیشه همراهمه، می‌ترسم هیچوقت بهت نرسم. هیچوقت تجربه‌ت نکنم. می‌ترسم کنکور بدم. دانشگاه برم. ازدواج کنم. بچه‌هایی به دنیا بیارم که کنکور بدن. دانشگاه برن. ازدواج کنن. بچه‌دار بشن و من شاهد همشون باشم. می‌ترسم به زندگی محکوم بشم.
پ.ن: من نمی‌دونم چجوری این تگ‌ها رو حذف بکنم D:
