یه روزی از همین روزا زود بیدار میشم، خیلی زود. زودتر از اینکه کوهها خورشید رو پس بزنن، زودتر از اینکه با دلهره بیدار بشی، زودتر از زنگ ساعتت.
روی نوک انگشتهای پام راه میرم. سلانهسلانه قدم میذارم توی اتاقت، موهامو با کلیپس بنفشت میبندم. بدون اینکه بیدارت کنم صندلی قهوهایت رو میذارم پایین پنجره اتاقت، دمپاییهات رو در میارم و میرم بالاش. پنجره باز میشه، بوی خاک و بارون میپیچه توی اتاق، خورشید نزدیکتر میشه، میتابه روی صورتت، اخمات میره توی هم، لبخند میزنم.
میام پایین، دوباره دمپاییهات رو پام میکنم. میشینم روی صندلیت. خیره میشم به تختت، به بدن سردت، به موهایی که از دیشب خیس موندن، به دستات و لاک قرمزی که کثیف زدیش. صداهای بیرون بیشتر میشن، اخمات بیشتر میرن تو هم.
بیدار میشی. بیدار میشی و منو میبینی، لبخندم برات آشناست. میزنی زیر گریه، میزنی زیر گریه و میام سمتت، تعجبم رو میبینی و خندهام میگیره، خندهات میگیره، قهقهه میزنیم. دستات دارن میلرزن، سردتر شدن. دستاتو فشار میدم، بهت قول میدم که رهاشون نمیکنم، آروم تر میشی. هنوز با تردید نگاهم میکنی، با اطمینان بهت خیره میشم. دستاتو ازم میگیری، دوباره ازشون منع شدم.
میری سمت در. میخندم، میخندم و تو یهجوری نگاهم میکنی انگار دیوونه شدم. آروم میگم «پنجره رو باز کردم که از در بریم؟» الان دیگه خودتم داری میخندی، انگار دیوونه شدیم. برمیگردی سمت تختت، بالشتت رو صاف میکنی، پتوهات رو تا میکنی و میذاریشون پایین بالشتت، عروسکات رو به ترتیب قدشون مرتب میکنی. میخوام کمکت کنم، بهم اجازه نمیدی.
میری سمت کمدت، درش رو باز میکنی و یه کیف سبز کهنه برمیداری. میخوام بهت بگم که نیازی به کیف نیست، ما اصلاً قرار نیست اونقدر توی راه بمونیم. پرتش میکنی سمت من، میخورن به دستههای صندلی و اتاقت پر میشه از کاغذهای چروکیده، دستخط روشون آشناست. داد و فریاد میکنی، ازم میپرسی چرا زودتر نیومدم سراغت، سراغ تو و سراغ نامههات، چرا یهجوری رفتار میکنم انگار هیچی نشده.
چشمات خیس میشن، چشمات خیس میشن و نگاهت رو ازم میدزدی، من دوباره از تو منع شدم. صندلی رو میدم عقب، سمتت میام تا اشکات رو پاک کنم، دستام گونههات رو لمس میکنن، دستام خیس میشن و سرد. دستام رو میکشم روی شونههات، انگشتامو قفل میکنم توی انگشتات، دستات دیگه نمیلرزن. کمکت میکنم بلند بشی، صندلی قهوهایت رو میذاری لب پنجره، بهت افتخار میکنم.
پای راستتو میذاری روی صندلی، دستات هنوز توی دستامه، جرأت رها کردنشون رو نداریم.
میشینیم لب پنجره، اتاق برادرت رو نگاه میکنی، برادرمون. سرت رو میذاری روی شونهم، شونهمون. شونهمون خیس میشه و زمزمه میکنی «وقتشه؟»، بغض میکنم، وقتشه.