ذهن من از فکرهای غمگین پر شده بود و ذهن تو از فکرهای تلخ؛ نمیدونم فکر آدم غمگین باشه راحتتره یا تلخ. من به تیکه شعرهای غمزدهٔ چروکیده ته کیفم فکر میکردم و تو بیحوصله به بادامهای تلخی که نمیدونستی توی کدوم جیبت ریختی، به چای غلیظ ناشنا و قندون خالی.
غم من بیشتر مستطیل شکل بود، روزایی که تلختر از همیشه بودی پنجرههاش بسته میشد تا گوشهش آروم آروم اشک بریزم. گاهی اوقات شبیه یه دایره بود، یه دایرهٔ بیرنگ و توخالی که برخلاف روزای مستطیلی هیچ زاویهٔ دنجی برای پناه گرفتن توش پیدا نمیشد. روزهاییم بود که یک مثلث میشد با لبههای تیز، همین لبههای تیز یه شب که دنبال زاویهای دنج بودم کشیده شدند به مچ دستم، من نه اشک ریختم نه دستم رو بستم، تنها با نفرت خیره شدم به چکه چکه جاری شدن غمم.
تلخی تو نه مستطیل بود نه دایره، شباهتیم با مثلث نداشت. تلخی تو هنوز شکل نگرفته بود، بالغ نشده بود. اغلب اوقات یه شکل بیقواره بود که تن به ضلع و زاویه نمیداد و تسلیم نام گرفتن نمیشد، فقط عصبانی میشد و اونقدر دندونهای تیزش رو نشونم میداد تا اجازه بدم از قطره قطرههای غمم تغذیه کنه.
من انقدر غمگین بودم که تلخی رو نمیشناختم و اونقدر تلخ بودی که غم رو فراموش کرده بودی، من از این مغموم بودن بیپایان خستم و تو از این تلخی تکراری بیزاری.