چیزی که این روزا بیشتر از همیشه بهش فکر میکنم همینه، وقتی گلای روی میز پژمرده میشن بهش فکر میکنم، وقتی کل جامدادیم رو دنبال یه خودکار که جوهر داشته باشه میگردم بهش فکر میکنم، حتی وقتی قرصام تموم میشن.
توی این اتاق فقط منم که نفس میکشم؛ چرا من نه؟
