صبح داداشم بیدارم کرد که بریم بیرون و منم دیشب از حدودای ده تا سه-چهار صبح داشتم با دوستم صحبت می‌کردم و خلاصه هشت صبح بیدار شدن اتفاق جالبی برای افتادن نبود
کل روزو به این فکر می‌کردم که چه چیزایی رو بدهکارم و توی زندگی کیا مقروض محسوب میشم، اصلا می‌تونم چیزی رو که خودم به کسی دادم رو ازش سلب کنم؟
ظهر حین اینکه داشتم گالریمو می‌گشتم رسیدم به عکسی که رها گرفته، از عروسکی که اونو یاد من انداخته.
رسیدیم خونه اونقدر خسته بودم که روی مبل در حد بیست دقیقه خوابم برد که برای آدم ننری مثل من چیز متداولی نبود البته این بخش داستان زیاد ربطی به متن نداره D:
پیامامو که چک کردم دیدم همکلاسیم که اونقدر رابطه‌ی صمیمی‌ای نداریم برام یه آهنگ از Daft Punk فرستاده و سروش یه ویدیومسیج داده درمورد حرفی که چند روز پیش بهم زد
اینجور چیزا منو عموماً نگران می‌‌کنن، اینکه روز برادرم با اومدن توی اتاق من و بیدار کردنم شروع میشه، اینکه رها از چیزایی که شبیهمن عکس می‌گیره، اینکه زینب و سروش چیزایی خاطرشونه که somehow یه ربطی به من دارن
توجهات این چنینی معمولاً باید چیز خوشحال‌کننده‌ای باشه ولی من ازش هراس دارم. بودن جزو روزمرگی یه آدم دیگه چیزیه که خودت بهش دادی یا خودت شروعش کردی و داری ادامش میدی، وظیفته که ازش نگهداری کنی، دیگه مدیون اونایی، مدیون اون ارتباط. انگار تنها چیزی که باید برای خود خودت می‌بود دیگه مال تو نیست و حتی اجازه تموم کردنشم نداری
