
هامره (زهرا) مرادی (زادهٔ ۳ فروردین ۱۳۶۰) فعال حقوق کودکان، قصهگو و مربی سابق کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان اهل ایران است.
هامره که نام او در شناسنامه زهرا ثبت شده متولد تهران است و پدر و مادر او اهل خوزستان (خرمشهر و آبادان) هستند.
کلمه «هامر» در فرهنگ لغت پهلوی به معنای ابر بسیار نیکو و بارانیست؛ پدر هامره، نام دخترش را از ترکیب نام خود و همسرش (هادی و مریم) ساخته که متاسفانه این نام توسط ثبت احوال حکومت مورد تایید قرار نگرفته.
هامره مانند اکثر دهه شصتیها کودکیاش را در جنگ گذرانده و شاهد شهادت عمویش در جنگ بوده، شهادتی که بعدها تبدیل به قصهای با نام «ننه منصور» شد. هامره با این قصه، سرگذشت عمویش را برای جشنواره قصه گویی کانون بازگو کرد.
به گفته خودش، دیدن ناراحتی مادربزرگ برای از دست دادن فرزندش همیشه در ذهن او ماند، برای همین هیچگاه نتوانست حکومت و سرانش را دوست داشته باشد چون آنها را مسبب کشتن مردم بیگناه در جنگ می دانست.
هامره از کودکی عضو کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود. این موضوع و علاقه بیاندازه او به شهبانو فرح پهلوی مسبب به حقیقت پیوستن رویای کودکی او و ورود به کانون، بخاطر عنوان یک مربی فرهنگی است.
رویایی که در بزرگسالی همراه با هدف «کمک به نسل آینده و آگاهسازی آنها از محیطزیست» ادامه یافت.
از سال ۱۳۸۰ و پس از ورودش به کانون، بخاطر پویایی و نوگرایی با سازمان آب و شرکت آبفا، محیط زیست و شهرداری نیز همکاریهای خود را به صورت جشنواره های گوناگون آغاز کرد.
جشنواره بادبادکها، جشنواره دوستی با آب،
جشن کودک، بازی، شادی، جشنواره محیط زیستی برنامه نویسی با اسکرچ و ... از جمله جشنوارههاییست که او به عنوان دستاندرکار در آنها حضور داشته.
در سال ۱۳۸۷ هامره با تولید برنامه «کودک مهاجر» یکی از اولین برنامههای ویژه کودکان برای شبکه ماهوارهای مهاجر وارد عرصه تلویزیون شد؛ اما بدلیل ممنوعیت ماهواره در حکومت جمهوری اسلامی بارها توسط حراست کانون بازخواست و مجبور به انصراف از ادامه تولید برنامه کودک مهاجر میشود.
پس از آن چند همکاری کوتاه با رادیو «قصه گویی» و تلویزیون «آموزش بازیهای آپارتمانی به کودکان» استانی البرز داشت.
با توجه به اینکه قصه گویی یکی از اصلی ترین فعالیتهای کانون پرورش فکریست، او هم بدلیل علاقه شخصیاش به ادبیات کهن، قصهگویی را جدیتر گرفته و با شرکت در آموزشهای مربوط به قصهگویی، حرفهایتر شده و در جشنوارهها ابتدا به عنوان قصهگو و سپس بعنوان داور جشنوارههای نوجوانان یا معلمان شرکت میکند.
در جشنواره بین المللی قصه گویی کانون پرورش فکری در کرمانشاه، هامره با قصهای از شاهنامه فردوسی با نام «دختر گندم» جز نفرات برگزیده میشود.
از سال ۱۳۸۹ بدلیل کمبود بودجه اکثر ارگانها، هامره جشنوارهها را به فعالیتهای مداوم در مدارس تغییر میدهد و همکاری او با مدارس استان البرز نیز آغاز میشود.
نمایش عروسکی یکی دیگر از فعالیتهایی بود که او برای پیشبرد اهداف محیط زیستیاش با کودکان از آن استفاده میکرد، او که خود نویسنده، کارگردان، طراح دکور نمایشها و سازنده عروسکها بود، لذت بردن کودکان از نمایش را اصلی ترین هدفش میدانست و پس از آن تشویق و ترغیب کودکان به دوستی با آب، این سرمایه زندگی را سرلوحه کارش قرار داد و با تدریس قصه گویی و نمایش خلاق در مدارس این اهداف را منسجمتر دنبال میکرد.
در سال ۱۳۹۸ با شیوع کرونا و آنلاین شدن مدارس و کارگاههای کانون، او از جمله مربیانی بود که برای جذابیت فعالیت آنلاین، اجرای سنتی آنها را با تکنولوژی پیوند داد
و همین باعث علاقمندی بیشتر کودکان به آموزشهای او شد.
آموزش مهارتهای زندگی یکی دیگر از فعالیتهای مهم هامره در دوران کرونا بود.
در سال ۱۴۰۰ هامره بعنوان کارشناس و رابط قصه گویی استان البرز انتخاب شد و برای تشویق و ترغیب کودکان و نوجوانان و بزرگسالان به قصهگویی و شنیدن قصهها بسیار تلاش کرد.
متاسفانه بدلیل پارهای از مشکلات امنیتی در سال ۱۴۰۰ هامره مجبور به مهاجرت شد و هم اکنون فعالیتهایش در حوزه محیطزیست و حقوق کودکان را بصورت مجازی در اینستاگرام و توییتر ادامه میدهد.
او با شروع خیزش مردم ایران در انقلاب «زن، زندگی، آزادی» با آنها همراه شد و پس از آسیب رساندن حکومت به کودکان و کشتار بیرحمانه نوجوانان وارد عرصه جدیتر مبارزه با حکومت شد و پس از پخش قصه «مسمومیت دانش آموزان» توسط شبکه منوتو، هامره همکاریاش را به عنوان کارشناس محیط زیست برای کودکان و فعال حقوق کودک با شبکه منوتو آغاز کرد.