تا قبل از این برخی از افکارم را، همان دسته ای که هرکسی تمایل دارد با دیگران در میان بگذارد، در گوگل پلاس می نوشتم. بیشتر اما در دفتر شخصی ام، گاه به گاه، یادداشت هایی می گذاشتم. با بسته شدن گوگل پلاس تصمیم گرفتم برای خودم وبلاگی دست و پا کنم. به هزار و یک دلیل اینستاگرام را نمی پسندم. کانال داشتن در تلگرام هم لطفی ندارد. نمیتوانی عکس در متن بگذاری، کامنت معنی ندارد، مدام مجبورت می کند گوشی ات را چک کنی و کلی عیب و ایراد بیشتر از مزایا.
به پیشنهاد همسرم برای تلاش نخستین ویرگول را انتخاب کردم. به خودم قول نمی دهم که تعهدی در راستای تولید محتوا داشته باشم. سبک نوشتاری ام را خودم تعیین می کنم. تنها چیزی که برایم اهمیت دارد درست نوشتن است. نمی خواهم نقشی داشته باشم در فراموشی زبان نوشتاری فارسی که با زبان محاوره ایش فرق دارد. شاید گاهی هم انگلیسی بنویسم. برای تقویت مهارت نوشتار روزمره به زبانی غیر از زبان مادری ام.
نمی دانم از چه خواهم نوشت و مسیر اینجا به کجا خواهد رفت.
صدای تمرین آواز مرد همسایه آرام نفوذ می کند به پس زمینه سکوت خانه ما. یادم می اندازد که من هم کارهای دیگری برای انجام دادن دارم.
به نام تو...
