امروز مرد هنرمندی در کنار پله برقی ایستگاه مترو نشسته بود و خوشنویسی می کرد. بر روی کاغذهایش خم شده بود و با تمرکز وصف ناپذیری "ع" را می نوشت. جلوتر که رفتم متوجه شدم آقای هنرمند معلول است. دست هایش از شانه شروع می شدند و تنها تا اواسط ساعدش ادامه داشتند. هنرمند خوشنویس با زحمت و گاه حتی با کمک دهانش قلم را هدایت می کرد. پیشروی اش بسیار کند بود. بجای قلم و دوات از ماژیک استفاده می کرد. شین را که می نوشت، هنوز بهت زده از زیبایی عینی که نوشته بود، ایستاده می نگریستم. خجالت کشیدم از هنرش عکس بگیرم. هنوز برخورد صحیح را با هنرمندی که معلولیتش او را از سایرین در جامعه متمایز می کرد، نمی دانستم. خوشنویس قاف را نیز تمام کرد و عشق را نوشت.
حالا تنها من نبودم که نگاهش می کردم. چند نفری از مسافران خسته از این شهر شلوغ در کنارم ایستاده می نگریستند. دور که می شدم در دلم نور تازه ای بود. هنوز، با تمام مشقت هایی که می کشید، از عشق می نوشت و شاید مردم را به از عشق نوشتن می خواند.
از عشق بنویسیم...
+ کوه پی مژده تو.