شنبه 20 اردیبهشت 1399 ساعت 11:26
چند روز پیش تو یه کانالی دیدم زده بود زمان امتحانات دانشگاه {بغلی} مشخص شد، 15 خرداد تا 15 تیر.
این روزا یه دلهره‌ای ته دلم هست که پیش هیچکس بُروز نمیدم. دلهره‌ی همیشگی امتحانات. امتحانای دانشگاه برای من همیشه مثل یه کابوس واقعی بوده. راستش تاحالا این حرفو به هیچکس نگفتم. من دوس دارم ویروس چینی کرونا به این زودیا تموم نشه و تعطیلی دانشگاها ادامه پیدا کنه. اولش شاید به نظر بیاد من خیلی تنبل هستم. نه اینطور نیست. این روزا، حتی بیشتر از روزایی که دانشگاه باز بود و من تو خوابگاه بودم، فکرم مشغوله و ذهنم آشفته‌ست.
مهم‌تر از همه‌ی این چیزا، اینه که کسی اطرافم نیست منو درک کنه و بتونم بهش اعتماد کنم و باهاش در مورد چیزایی که تو دلم میگذره، صحبت کنم.
شاید بشه گفت همه دوست دارن و روز شماری میکنن که این ماجرای کرونا به انتها برسه. هرکسی که اطراف منه، این آرزو رو داره. ولی من از ته دلم میخوام ادامه داشته باشه.
آمارهایی هم که اینا دارن میدن، من مطمعنم کاملاً دور از واقعیته و دارن واقعیت رو سا+نسو+ر میکنن. اگه دانشگاها باز بشه، نمیدونم چیکار باید بکنم.
موضوع دیگه‌ای که علاوه بر باز شدن دانشگاه منو نگران خودش کرده و نمیدونم اگر اتفاق بیوفته چه راهی واسش پیدا کنم، اینه که اگه دانشگاه باز بشه، یقین دارم نق زدنای بابام شروع میشه که اینجا نمون، پاشو برو.
این حرف چیزی نیست که یه پیش‌بینی الکی باشه، قبلاً برام اتفاق افتاده و برام ثابت‌شده‌ست؛ موقعی که بچه مدرسه‌ای بودم، بابام واسه یه روز غایب شدن از مدرسه، حتی اگه سرماخوردگی می‌گرفتم ولی سرماخوردگیم خفیف بود، کلّی نیش و کنایه و حرفای تلخ میزد.
اگه دانشگاه باز بشه قطعاً این رفتار بابام مجدداً تکرار میشه. مثل روز واسم روشنه.
