[ ساعت ۲۱:۴۲ ]
امروز شنبه، اولین روز هفته، برای من یه روز تلخ و ناراحت کننده بود.
نمیدونم یادداشت‌های قبلی نوشته بودم یا نه، من دنبال ثبت یه دامنه برای کسب و کار آیندم بودم. از دو ماه قبل یا بیشتر، روزی نبود که من حداقل دو-سه بار اطلاعات whois اون دامنه رو چک نکنم. تاریخ انقضای اون دامنه دیروز جمعه ۶ تیر بود. هیچ سایت فعالی روی اون دامنه بالا نمیومد، جز یه صفحه خالی که وسطش نوشته شده بود coming 2020 .. اون دامنه سال ۲۰۱۸ ثبت شده بود و از اون موقع تا حالا اون شخص هیچ کاری با دامنه‌ای که ثبت کرده بود، نکرده بود. من خیلی شدید به اون دامنه وابسته شده بودم. هر بار سر نماز کلّی دعا میکردم. برای ثبت کردنش نذر کرده بودم. انقدر دوستش داشتم که حتی براش لوگو هم طراحی کرده بودم و اون لوگو رو چنتا پرینت گرفتم و روی دیوار های اتاق خوابم چسبوندم. در این حد دیوانه شده بودم!
فکر کنم شخصی که اون دامنه رو ثبت کرده بود، یادش رفته بود تمدیدش کنه. من هی دعا میکردم خدایا همه چی دست توعه و همه چی تحت فرمان و اراده توعه. کاری کن اون شخص کلاً یادش بره و اون دامنه رو تمدید نکنه. خلاصه خیلی دلم خون بود و بی‌صبرانه منتظر بودم دامنه آزاد بشه.
جمعه صبح (دیروز) وقتی اطلاعات whois اون دامنه رو refresh کردم، دیدم بالاخره دامنه delete شده و تو قسمت استاتوس نوشته pending delete – redemption period یعنی در حال حذف، دوره‌ی بازخرید (همون دوره‌ی سی روزه بعد از تاریخ انقضای دامنه و قبل از حذف شدن نهایی که مالک قبلی دامنه میتونه دوباره، شاید با دادن مقدار پول بیشتر به عنوان جریمه، مجدداً دامنه رو برگردونه و واسه خودش نگهداره)
دیروز جمعه، اولین روز از اون بازه زمانی سی روزه بود و امروز شنبه، روز دوم .. صبحِ زود وقتی بیدار شدم و طبق عادت اخیر رفتم اطلاعات whois رو دوباره چک کنم، دیدم اون شخص یالاخره اومده و دامنه رو تمدید کرده .. خیلی ناراحت و شوکه شدم. ولی این اتفاقی بود که از یک ماه پیش، هر آن امکان داشت پیش بیاد. واسه همین، هر بار موقع چک کردن whois ، خودمو آماده میکردم که با این اتفاق روبرو بشم.
با خودم گفتم اصلاً از خدا شکوِه و گلایه نمیکنم. اصلاً به خودم، شانسم، و این زندگی‌ای که دارم، فحش و توهین نخواهم کرد. حتی به اون شخص هم فحش و توهین نمیگم. چون به هر حال، دامنه‌ی خودشه و این حق رو داره که اگه بخواد، تا آخر عمرش دامنه رو تمدیدش کنه. و در نهایت گفتم خدایا راضی هستم به رضای تو. با اینکه از این قضیه عمیقاً و از ته دل ناراحت شدم، و با اینکه خیلی تو دعاهام به خدا التماس کرده بودم، اون چیزی که مراد دلم بود اتفاق نیوفتاد. ولی من بی‌تابی و شکوِه و ناله نکردم، چون هیچ وقت از رحمت و محبت خدا ناامید نمیشم.
با خودم گفتم خب، چه اشکالی داره؟ الان اون شخص سه ساله (از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱) اون دامنه رو تمدید میکنه و نوشته coming soon ولی هنوز هیچ کاری نکرده؛ از کجا معلوم سال بعد، یا دو-سه سال بعد کاری بکنه؟ .. از کجا معلوم شاید سال بعد، یا دو-سه سال بعد، دیگه دامنه رو تمدید نکرد؟؟ و اون موقع، زمان تابیدن پرتوی رحمت خدا روی من خواهد بود؟ چون هیچ چیزی قابل پیش بینی نیست. همین الانش هم من یدونه دامنه‌ی خیلی خوب واسه کسب و کار دارم. نیازی نیست تا سال بعد یا دو-سه سال بعد منتظر بمونم تا بلکه این شخص دیگه اون دامنه رو تمدیدش نکنه.
وقتی در مورد این دامنه تو موتور جستجوی archive.org سرچ کردم، دیدم تو ده سالِ گذشته تا به امروز که آخرین بار تو سال ۲۰۱۸ ثبت شده، این دامنه سه یا چهار دفعه ثبت شده و حتی واسه فروش گذاشته شده. شاید میشه یه جوری گفت که این دامنه تاحالا به هیشکی وفا نکرده!!
وقتی الان که فقط چند ساعت از این اتفاق گذشته و من دیگه ناراحت نیستم و افسوس نمیخورم، مطمعن هستم تو روزها و ماه های آینده هم افسوس نخواهم خورد. میدونم خدا شاهد همه چیز هست و از آینده هم خبر داره. من به آینده و گذر زمان امیدوار نیستم بلکه به لطف و مهربونی خدا امیدوار هستم و میدونم خدا هیچ وقت، هیچ کسی رو از خودش ناامید نمیکنه، مخصوصاً کسی رو که جز امید بستن به لطف و عنایت خدا، هیچ دلخوشی و امید دیگه‌ای نداره. خدا خودش میدونه بین من و اون چیا گذشته و چه حرفایی بهش گفتم و باهاش چه قول و قرار هایی گذاشتم. قول و قرار هایی که نمیخوام اینجا توضیح بدم، بلکه دوس دارم تو آینده بهشون عمل کنم. شاید سالها بعد، روزی برسه که من وقتی دارم این نوشته‌ها رو میخونم، خدا این شایستگی و لیاقت رو در من قرار بده که بتونم به عهد و پیمانم عمل کنم.
/ پایان /
