[ ساعت ۱۳:۲۳ ]
امروز دوشنبه بیستم مرداد ۱۳۹۹ هست. فردا سه‌شنبه بیست و یکم ساعت دو بعد از ظهر، امتحان مجازی دارم و اصلا حال و حوصله درس خوندن ندارم. این روزا شدیداً دپرس هستم و احوالات خوشی ندارم. از طرف دیگه شور و شوق عجیبی نسبت به آینده دارم. خیلی دوس دارم روزها و هفته‌ها و ماه‌ها هرچه سریع‌تر بیاد و سپری بشه تا من قدم به قدم به چیزهایی که تو ذهنمه نزدیک‌تر بشم. واقعا به زور جلوی خودم رو گرفتم. زیاد تمایل ندارم افکارم رو با اطرافیان یعنی اعضای خانواده در میان بذارم. راستش والدینم درک روشن و واضحی از حرفایی که میزنم ندارن و منظور منو هی اشتباه متوجه میشن. منم خسته شدم از اینکه همش بهشون توضیح بدم و سعی کنم توجیه‌شون بکنم.
شخصیت معروف مورد علاقم هم قبل از اینکه معروف و ثروتمند بشه، تو ماه های قبل از شروع کار اصلیش، شور و اشتیاق زیادی نسبت به آینده داشت.
این اواخر، مادرم همش منو مسخره و تحقیر میکنه و میدونم این کارش بخاطر دوست داشتن من نیست، بلکه بخاطر ترس از اینه که من میخوام تو یه مسیر سخت قدم بردارم. اون میترسه و طاقت نداره از اینکه ببینه فرزندش تو راه هدفی که داره، احتمالاً دچار شکست بشه و بخاطر همین، سعی داره با این ترفند منو منصرف کنه. دقیقا مثل این می‌مونه که به بچه کوچولو میگی به فلان چیز دست نزن اَخههه، اونم حرفتو قبول میکنه و بهش دست نمیزنه.
ولی من میخوام به اون چیز اَخههه دست بزنم. من نسبت به آینده اعتقاد محکم و قوی دارم. هیچکس تو این راه نمیتونه جلو منو بگیره و منو منصرف کنه. چون اگه بهش دست نزنم، وضعیت زندگیم به همین شکلی که هست، باقی می‌مونه و یقیناً مطمعنم اگه امتحانش نکنم، تو سال‌های آینده یا حتی چند ده سال بعد، تو ایّام پیری و ناتوانی، حسرت اینو میخورم که چرا اون روزا شانس خودمو امتحان نکردم...
این پست رو نمیخوام زیاد طولانی بنویسم. صرفاً خواستم در حد یه یادداشت منتشر کنم و بعد از مدت‌ها یه حاضری بزنم. من اینجا هستم، هر روز چندین بار آنلاین میشم، گهگاهی به ویرگول میام و به نوشته‌های وبلاگ‌ها نگاه میندازم. اینستاگرام، واتساپ، توییتر، تلگرامو کوتاه چک میکنم. گاهی وقتا وبگردی میکنم و تو سایت‌ها در مورد موضوعات مورد علاقم مطلب و مقاله میخونم. خلاصه روزها و ساعت‌های خودمو یه جوری میگذرونم و سعی میکنم کم و بیش استفاده بهینه داشته باشم.
فقط باید صبر کنم تا زمان بگذره و متاسفانه زمان رو نه میشه به عقب برگردوند، نه میشه کاری کرد که سریع‌تر بگذره و آینده زودتر سر برسه. چاره‌ای نیست .. تا بعد، خدانگهدار.
/ پایان /
