اولین پست من

دوشنبه 8 اردیبهشت 1399 ساعت 17:19

سلام .. این اولین نوشته‌ی من تو ویرگول هست.

دانیال هستم، متولد آبان 1376 اردبیل، ساکن تبریز، دانشجوی سال پنجم تو دانشگاه ####.

از سال 87 که واسه خونه اینترنت پرسرعت خریدیم، نوشتن وبلاگ‌ رو شروع کردم، با پرشین‌بلاگ. بعد از تجربه‌ی اوّلم، بارها وبلاگ‌های مختلفی تو سرویس‌های مختلف باز کردم ولی بعد از یه مدت پشیمون شدم و پاکش کردم.

تا اینکه تابستونِ پارسال (سال 1398) بعد از دیدن فصل اول سریال Thirteen Reasons Why تصمیم گرفتم دوباره نوشتن رو شروع کنم. موضوع این سریال چندان ربطی به وبلاگ نوشتن من نداشت ولی انگیزه واسه نوشتنِ یادداشت های روزانه و خاطرات رو برام ایجاد کرد.

قبل از اون، سالها بود که نوشتن رو کنار گذاشته بودم، فکر میکنم از موقعی که وارد دبیرستان شدم .. حالا تصمیم گرفته بودم دوباره برگردم پرشین‌بلاگ، همون جایی که اولّین بار از اونجا شروع کرده بودم.

تصمیمم این بود که یه بلاگ درست کنم که درد و دل‌ها و یادداشت های روزانه رو بنویسم. یه چیزی شبیه دفتر خاطرات .. من از دوران مدرسه راهنمایی واسه خودم دفتر خاطرات داشتم. اولین خاطره‌مو اولین روز مدرسه تو 1 مهر سال 1387 وقتی میرفتم کلاس اول راهنمایی نوشتم.

همون روزی که وبلاگ جدیدم تو پرشین‌بلاگ رو باز کردم، تصمیم گرفتم هیچوقت پاکش نکنم. آخرین پستی هم که اونجا نوشتم، مال همین چند روز پیشه.

ایرادی که پرشین‌بلاگ داره، اینه که مدیرای سایت اونو به حال خودش رها کردن. بهشون دو سه بار ایمیل زدم و باهاشون کار داشتم امّا بهم جوابی ندادن. حتّی صفحه‌ اوّل سایتشون رو خیلی دیر دیر آپدیت میکنن. محیط سایتشون بعد از اون آپدیتی که چند سال قبل انجام دادن، کلّی ایراد و باگ داره. ولی خب میشد باهاش کنار اومد و تحمّل کرد.

حالا چرا اومدم ویرگول؟

من اولین بار ویرگول رو چند ماه پیش دیدم. یه چیزی تو گوگل سرچ کردم و تو نتایجی که آورده بود، تصادفی وارد یه وبلاگ ویرگولی شدم. بیشتر که دقّت کردم، دیدم گویا این سایت یه محیط واسه وبلاگ نویسی هست. استایلش برام جالب بود، یه کپی خوب و ایرانیزه شده از سایت آمریکایی مدیوم دات کام.

گفتم ببینم آیدی دانیال آزاد هست یا نه، دیدم یه نفر با این آیدی اکانت باز کرده همونجوری خالی و بلااستفاده ول کرده رفته. منم دیگه از باز کردن اکانت تو اینجا منصرف شدم.

تا اینکه چند روز پیش با پسری تقریباً همسن خودم به اسم رضا توکلی تو سایت شخصی خودش آشنا شدم. یعنی پست هایی که تو سایت شخصیش گذاشته بود و در مورد موضوعی بود که من دنبالش بودم و با سرچ تو گوگل وارد سایتش شده بودم رو دیدم.

رفتم قسمت "درباره" سایتش و دیدم نوشته وبلاگ. کلیک که کردم، وارد ویرگول شدم. دو روز که گذشت، یعنی امروز، تصمیم گرفتم وارد ویرگول بشم.

بعد از تابستون 98 که دوباره نوشتن وبلاگ رو شروع کرده بودم، دوباره ترم دانشگاه شروع شد و من که ترم 9 بودم، برگشتم خوابگاه .. چیزی که برام حس خوبی داشت، این بود که یه لپ‌تاپ تازه خریده بودم و باهاش وب‌گردی میکردم و معمولاً یک روز در میان تو وبلاگم (تو پرشین‌بلاگ) درباره اتفاقای یکی دو روز اخیر مینوشتم.

تا اینکه یه روز - هفته اول آبان بود اگه اشتباه نکنم - تصمیمم رو گرفتم که یه سایت شخصی برای خودم درست کنم .. خب دامنه‌های خارجی مثل com گرون بودن و من نمیخواستم واسه شروع، سنگین هزینه کنم. رفتم سایت یه شرکت به اسم «رادکام» و اونجا اکانت باز کردم و سفارش ثبت دامنه‌ ir دادم. یدونه هاستِ یک ماهه‌ی خیلی ارزون هم خریدم.

بعد از یه مقدار مطالعه فهمیدم که هر کدوم از پسوند‌ های اینترنتی یعنی TLD (مخصوصاً پسوند‌های کشوری ccTLD) رو یک یا چند شرکت با عنوان رجیسترار Registrar ثبت میکنه و به کسی که درخواست ثبت دامنه رو میده، رجیسترانت Registrant گفته میشه.

دامنه‌های ir رو سایت دولتی ایرنیک irnic ثبت میکنه. اون موقع اینو نمیدونستم وقتی یه شرکت هاستینگ به عنوان واسطه برای یه نفر تو ایرنیک اکانت یا همون شناسه باز میکنه، تو حالت عادّی اون شخص خودش نمیتونه مستقیم وارد اکانتش تو ایرنیک بشه و چیزی رو تغییر بده، بلکه فقط از سایت اون شرکت واسطه میتونه تنظیماتی رو عوض کنه.

این، چیزی بود که برای من مبهم بود و علّتش رو نمیدونستم که چرا باید این مدلی باشه و هرچقدر از پشتیبانی اون شرکت سوال میکردم، بهم درست حسابی جواب نمیدادن. شاید میخواستن من برای هرکاری تو آینده به اونا مراجعه کنم و بهشون وابسته بمونم و مبادا من رو به عنوان یه مشتری از دست بدن.

یه مسئله‌ دیگه هم منو خیلی ناراحت کرد که باعث شد از اونا خیلی بدم بیاد و اون این بود که وقتی من همراه با سفارش ثبت دامنه، هاست هم خریدم، بعد از اینکار، خواستم روی هاستم یه سایت ساده بارگذاری کنم. اون موقع من در مورد قالب سایت و سیستم مدیریت محتوا "CMS" هیچی نمیدونستم. اسم وردپرس از خیلی وقت پیش به گوشم خورده بود، ولی فکر میکردم وردپرس یه سرویس معروف خارجی هست که میشه باهاش سایت درست کرد. من با مفهومی به اسم سیستم مدیریت محتوا آشنا نبودم و فکر میکردم وقتی هاست میخریم، بصورت پیشفرض و آماده میتونیم سایت خودمون رو راه بندازیم. ریشه‌ی این ذهنیت هم بخاطر این بود که چند سال پیش با سرویس های وبلاگی کار کرده بودم و فقط در همین حد تجربه داشتم .. حالا با یه نرم‌افزار آفلاین، یه قالبی رو آماده کرده بودم و میخواستم اونو بارگذاری کنم.

حالا، من هر کاری کردم نتونستم روی هاستم چیزی آپلود کنم. منظورم اینه که آپلود میشد ولی نمیتونستم سایت راه بندازم. دوباره با پشتیبانی‌شون صحبت کردم. باز به سوالم جوابای مبهم دادن. یه چنتا اصطلاحات چرتو پرت مثل FTP گفتن تنظیم نشده و اینجور چیزا و آخرسر، گفتن باید پلان سرویسی که خریدی رو آپگرید کنی تا بتونی سایت رو بالا بیاری. یعنی اینکه مجدداً و مقدار بیشتری باید پول بدی. من بهشون گفته بودم که هیچی بلد نیستم و به کمکشون احتیاج دارم. نه تنها منو راهنمایی نکردن بلکه فکر کردن بچّه هستم گفتن پول بریز سرویست رو آپگرید کن. در حالی که با یه هاست ضعیف، حداقل یه سایت خیلی سبک و ابتدایی با صفحات استاتیک رو میشه بالا آورد. من اینو خوب میدونستم و اینم میدونستم این حرفشون نخود سیاهه. در نهایت من از اون هاست حتّی نتونستم یه ذرّه هم استفاده کنم و دیگه بی‌خیالش شدم.

من از این رفتارشون خیلی ناراحت شدم. با خودم گفتم کی تو ایران دنبال چاپیدن و زدنِ جیب بقیه نیست که شما هم نباشین؟ واسه همین بعد از یه ماه، دیگه واسه تمدید هاست پول ندادم. بهم هفت-هشت باری ایمیل زدن و فاکتور فرستادن. منم گفتم گمشو بابا ));

تو اون مدّت یه ماهه که من نتونستم از هاستم استفاده کنم، خودمو به هر دری زدم که بتونم وارد اکانت ایرنیک خودم بشم. فهمیدم که باید براشون مدارک میفرستادم که بهم اجازه دسترسی بدن. وقتی فرستادم، بهم تو ایمیل جواب دادن مدارک شما با اطلاعات اکانت مطابقت نداره و باید از مدارک کپی بگیری، ببری دفتر اسناد، اونجا کپی‌ها رو تطبیق بدن و مهر برجسته بزنن، بعد با پست بفرستی تهران.

اون شرکت نامرد حتّی اطلاعات من رو هم واسه ایرنیک درست وارد نکرده بود!! خندم گرفته بود...

سر همین جریانِ مهر زدن و پست کردن هم بیست تومن رفت تو پاچم .. خلاصه بعد از چند روز بهم ایمیل زدن که مدارک تأیید شده، و بلأخره بعد از تلاش دو هفته‌ای، تونستم وارد اکانتم تو ایرنیک بشم.

من به شرکت‌های هاستینگ بی‌اعتماد شده بودم (الان هم هستم)، تصمیم گرفتم از یه هاست رایگان خارجی استفاده کنم. چنتا سرویس پیدا کردم ولی بیشتر از همه، از گیت‌هاب GitHub خوشم اومد. این شد که وارد گیت‌هاب شدم و فایل‌ های قالب سایت رو اونجا آپلود کردم.

تنظیم کردن رکوردهای DNS های گیت‌هاب تو ایرنیک هم برام دردسر شد، چون نمیدونستم چجوری اون رکوردها رو که تایپ‌ های مختلف داشتن و موقع وارد کردن باید اون تایپ رو هم تعیین میکردی. من نمی‌دونستم که تو کدوم قسمت ایرنیک، باید اون رکوردها رو وارد میکردم.

بعد از کلّی سرچ کردن و خسته شدن، فهمیدم که اون رکوردها رو باید توی سرور خودت تنظیم کنی و از سرور فقط چندتا لینک و آدرس آیپی بگیری که برای دامنه، روی ایرنیک سیو کنی .. و یا اگه سرور نداری، باید از یه سایت واسطه واسه تعریف کردن اون رکوردها استفاده کنی که به اینکار سرویس CDN گفته میشه. چندتا سرویس هم برای اینکار بودن که cloudflare بهتر از بقیه بود. ابر آروان هم ورژن ایرانیش بود که خوشم نیومد، گفتم حتماً اینا هم بعداً با یه بهانه‌ای پول زور میخوان از آدم. وقتی پلان هایی که رو سایتشون گذاشته بودن چک کردم، دیدم آره، واسه پلان رایگان محدودیت ترافیک ماهانه گذاشتن و اگه از اون مقدار لیمیت بیشتر بشه، باید پول بدن.

به این ترتیب، بلأخره من تونستم سایت شخصیم رو با کمک گیت‌هاب بالا بیارم. تجربه‌ خیلی سخت ولی شیرینی بود. این بود که دیگه پست گذاشتن تو پرشین‌بلاگ رو رها کردم و متن همه‌ی پست‌هامو یکی یکی از اونجا کپی پِیست کردم تو سایت خودم. ولی پرشین‌بلاگ رو هم دلم نیومد پاک کنم.

از آذر ماه تا آخرای بهمن 1398 که امتحانای ترم تموم شدن، من چند روز یه بار تو سایتم پست میذاشتم. من با کدنویسی و طراحی وب و سیستم مدیریت محتوا، هیچ آشنایی نداشتم و واسه گذاشتن پست جدید، باید هر دفعه توی اون نرم‌افزار آفلاین طراحی قالب که رو لپ‌تاپم نصب کرده بودم، چیزای مختلف رو ادیت میکردم و دوباره فایل‌ها رو توی گیت‌هاب آپلود میکردم. خودمم میدونستم هنوز خیلی چیزا رو بلد نیستم.

من با اینکه از بچگی تاحالا خیلی به برنامه‌نویسی علاقه داشتم، هیچوقت نتونستم حتی یه کوچولو هم یاد بگیرمش. یکی از دلایلش این بود که مغزم نمی‌کشید اون همه کد رو حفظ کنم. هنوز هم یکی از بزرگترین سوال هایی که تو ذهنم هست، اینه که برنامه‌نویس‌ها چطوری اون همه کد رو مینویسن و سایت یا نرم‌افزار طراحی میکنن. واقعاً کار خیلی خسته‌کننده‌‌ و شکجنه مانندی هست، البته شاید از دید من.

یه مدّت بعد، رفته رفته که حجم فایل‌ها سنگین شد، اون نرم‌افزار طراحی قالب خیلی سنگین و کند عمل میکرد و بشدّت منو اذیت میکرد. تا اینکه دیگه بی‌خیال سایت شخصی و این حرفا شدم و اون سایت رو هم تعطیل کردم.

نمیدونم چه بلایی سرم اومد و چطور خُل شدم که تو فاصله بهمن تا اسفند 1398، سه‌تا 129 تومن واسه ثبت کردن سه‌تا دامنه‌ی com پول پس‌اندازم رو ریختم جیب شرکت ایران سرور. تازه وقتی هم که دیدم دامنه‌ی com گرون‌تر شد و واسه تمدیدش تو سال بعد، 149 تومن باید می‌سُلفیدم (و معلوم هم نبود تا سال بعد چقدر گرون‌تر شه)، بیشتر ناراحت شدم و افسوس خوردم. به خودم هزارتا فحش و نفرین حواله میکردم.

قبل از اون دامنه‌های com هم، حدود 70 تومن واسه ثبت کردن چنتا دامنه‌ی ir هدر داده بودم. ببین من چقدر حماقت کردم! به خودم دلداری میدادم که حداقل واسه اون پنج‌تا دامنه‌ی ir خیلی پول خرج نکردم. البته باز حماقت کرده بودم و واسه ثبت یکی از اون پنج‌تا، بجای یک سال، چهار سال ثبتش کردم که 46 تومن هزینه‌اش شد.

بعد از اینکه بی‌خیال درست کردن سایت شدم، من موندم و هشت‌تا دامنه‌ی خوب ولی به‌درد نخور. این بود که من دوّمین شکست و ضرر توی زندگیم رو متحمّل شدم (اوّلیش رو اینجا نگفتم، خیلی وقت پیش تو وبلاگ قبلیم تو پرشین‌بلاگ نوشتم). با خودم قرار گذاشتم دیگه من هیچوقت دامنه ثبت نمیکنم. خرِ ما از کُرّه‌گی دم نداشت. همه‌ی اون هشت‌تا دامنه (به جز یکی) هم تا سال دیگه مهلت‌شون تموم میشه و غیرفعال میشن.

ترم بعد شروع شد و من شدم ترم ده! هفته‌ی اوّل اسفند رسید و من شنبه، 3 اسفند 1398 راهی شدم برم دانشگاه. شنبه شب تو خوابگاه، خبر رسید بعضی دانشگاها بخاطر ویروس چینی کرونا یه هفته تعطیل دادن ولی دانشگاه ما هنوز خبری نشده بود. صبح روز بعد یعنی یکشنبه، تو کانال های تل+گرامی نوشتن که دانشگاه #### هم یه هفته تعطیل کرده.

خب، واسه پست اوّل حرف رو زیاد طولش دادم. بقیه‌ این ماجرا رو تو پست های بعدی مینویسم.