این روزا خیلیها درد تنهایی رو تحمل میکنن. اما خوب به دلیل فکر نمیکنن. دلیل تنهایی خیلی زیاده. ولی آدمای تنها دو دسته هستن، یه سری برزخی ن و یه سری دیگه جهنمی. به نظرم جای جهنمیها از برزخیها بهتره. واقعیت اینه که وقتی یکی براش یه در باز میشه حاضر نیست بره توی اون خونه در و ببنده که گرمای خونه دلشو پر کنه. جلوی در میایسته منتظر میمونه، درای دیگهای که تیک تیک بهشون ضربه زده باز بشن. بازم یه در دیگه باز میشه بازم تو نمیرن هنوز و هنوز منتظر ن. به اینا من میگم برزخی. اینها جهنمیها رو هم برزخی میکنن. یه ماهیگیر از روی طمع چند تا تور توی دریا میندازه بعد که کشید بالا تورشو بقچه میکنه آویزون میکنه بعد میره سراغ تور بعدی اونو هم آویزون میکنه. بعد این ماهیها شاهد جون دادن همدیگه هستند. میبینن ماهی تور روبرویی داره جون میده اما کاری از دستش بر نمیاد. خودش هم همینطور هر چی تلاش میکنه به جایی نمیرسه. دلیلش چیه چون زورش نمیرسه؟؟؟
نه چون ماهیگیر حواسش به اون ماهی که داره نیست دنبال ماهیهای دیگهس. ماهیهایی که داره اینقدر تلاش کردن که دیگه سرد شدن. حالا اگه ماهیگیر بیاد سراغشون دیگه اونا اونی که باید باشن نیستن تنشون زخمی از تلاش بیفایدهای ه که کردن
جریان اون جهنمی ته جهنمی که حالا برزخی شده هم همینه. اگه اون برزخی در ببنده هم دیگه اونجا بهشت نمیشه دیگه جهنمی آتشش سرد شده و نمیشه ازش توقع گرما بده
کاش میشد حرف دل و به گوش اونی که باید رسوند. اینو مینویسم واسه اونایی که یه در براشون بازه یا اونایی که تورشون یه ماهی توش هست.
خونه دلتون گرم باشه