ویرگول
ورودثبت نام
Afshin Norouzieh
Afshin Norouzieh
Afshin Norouzieh
Afshin Norouzieh
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

بر فرازِ مه و سنگ


بر فرازِ مه و سنگ

دست بر شانه عصایی چوبی

نهاده ام

و بادی موافق

صورتم را

چون آبی خنک

از خماری می شوید

و چشمان اسیر خواب را

به سوی افق های دور

رها می کند

در سکوتِ کوه،

فریاد فراموش‌شدگان می‌پیچد

آنان که جان داده اند

و جهان را ساخته اند

بی‌آن‌که

در کتاب بی شرف تاریخ

نامی از ایشان

برگی را سیاه و آلوده کرده باشد!

این جامگان و واژگان

را به ارث گذاشته اند

ای ارواح جا مانده

در دره های پر فراز و نشیب قرون

بی‌آن‌که بگویید

از کدام شهر و قبیله‌اید

دستان ترک خورده و خونین را

به من عاریت دهید

تا با اشک هایم التیام دهم

و صدای ناله های جا مانده

در میانِ صخره ها را

چون گل سنگ بچینم ،

در سینه بکارم

و آوازتان را

با حنجره خویش

تا آخرین نفس فریاد کشم

و شعرم

آخرین قطره خون

در گلوی ققنوسی گردد

که

خود را در این

کوه بلندتر از مه

در کلاردشت

به آتش می کشد.

۰
۰
Afshin Norouzieh
Afshin Norouzieh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید