بر فرازِ مه و سنگ
دست بر شانه عصایی چوبی
نهاده ام
و بادی موافق
صورتم را
چون آبی خنک
از خماری می شوید
و چشمان اسیر خواب را
به سوی افق های دور
رها می کند
در سکوتِ کوه،
فریاد فراموششدگان میپیچد
آنان که جان داده اند
و جهان را ساخته اند
بیآنکه
در کتاب بی شرف تاریخ
نامی از ایشان
برگی را سیاه و آلوده کرده باشد!
این جامگان و واژگان
را به ارث گذاشته اند
ای ارواح جا مانده
در دره های پر فراز و نشیب قرون
بیآنکه بگویید
از کدام شهر و قبیلهاید
دستان ترک خورده و خونین را
به من عاریت دهید
تا با اشک هایم التیام دهم
و صدای ناله های جا مانده
در میانِ صخره ها را
چون گل سنگ بچینم ،
در سینه بکارم
و آوازتان را
با حنجره خویش
تا آخرین نفس فریاد کشم
و شعرم
آخرین قطره خون
در گلوی ققنوسی گردد
که
خود را در این
کوه بلندتر از مه
در کلاردشت
به آتش می کشد.