شب بود...دوباره
دوباره زانوهاشو بغل گرفته بود و از پشت پنجره به ماه نگاه میکرد...
افکارش...
افکارش...
افکارش...
الف افکارش ختم میشد به -اون-
ف افکارش ختم میشد به فرم چشم های -اون-
ک افکارش ختم میشد به کمان ابروهای -اون-
الف افکارش ختم میشد به آلوی سرخ لب های -اون-
ر افکارش ختم میشد به ریسمان موهای -اون-
ش افکارش ختم میشد به شب چشمای -اون-
اون...
اون...
اون...
کی راحتش میزاشتن؟
پس...کی میخواستن تمومش کنن؟
کشته بودتش؟ باشه...
نابودش کرده بود؟ باشه...
قاتل بود؟ باشه...
همه این هارو میدونست و قبول داشت...اما...اما لازم بود یادواریش کنن؟
شاید لازم بود...
معلومه که لازم بود...اون...اون باید مجازات میشد...
اون...قاتل بود...و حکم قاتل؟ مرگ...
به پنجره نگاه کرد...به فاصله بین پنجره و زمین خیره شد...پنج طبقه...پنج طبقه کافی بود...نبود؟
امتحانش ضرری نداشت...
یک قدم به جلو برداشت و با بستن چشماش نفسشو حبس کرد...
یک...
دو...
سه...
و این صدای جیغش بود...
صدای جیغی که از حنجره اش بیرون میومد...از بدنی که بین هوا و زمین معلق بود...
صدا قطع شد...
دیگه صدایی نمیومد...
حکم اجرا شد...
اون قاتل بود و محکوم شد...
قاتل احساسات -اون-
