میدونم که قراره این روزا هم تموم بشن مگه همه اون روزایی که فکر میکردم رسیدم به ته دنیا تموم نشدن پس اینا هم تموم میشن میدونم قست سخت ماجرا سه ماه پاییزه و فشاری که این روزا رومه خیلی زیاده پس حق دارم یه جاهایی بشینمو به زخم زانوهام فکر کنم اما تهش باز باید از جام بلند بشم و ادامه مسیر ززندگیمو برم.
خواستم بنویسم تا بعدا یادم نره که چه روزایی رو گذروندم تا یادم نره که میتونستم جا بزنم اما ادامه دادم با همه سختی هایی که داشت با همه دردهاش و گریه های شبانش و یادم نره که زندگی با همه چیش ادامه داره .
امیدوارم فردا و پس فردا خیلی زود تموم بشن و زودی شب یلدا برسه تا دوباره بتونم پیشت باشم.
دارم همه تلاشمو میکنم که همه استرس های کنکور رو از خودم دور کنم و بتونم روش تمرکز کنم و درسته که از خیلیا عقبم اما همینکه از دیروز خودم جلوترم برای من کافیه و کمالگرایی عزیز دشمن خونی من باید هر چه سریعتر بتونم تورو شکست بدم و دیگه هیچوقت اجازه ندم با افکارت منو اذیتم کنی.
یه روز بر میگردم و اینو میخونم و بابتش مطمعنم قراره به خودم افتخار کنم.

این روزا بیشتر از هر وقتی دارم تلاش میکنم شبایی که دیر میخوابم و صبحایی که سعی میکنم زودتر از تخت بیرون بیام چون احساس میکنم معنای زندگی و هدف اصلی زندگی همین روزهایی هستن که داریم میجنگیم تا تو مسیر زندگب جلو بریم و فقط باید یاد بگیریم از این مسیر لذت ببریم چیزی که خیلی وقتا سخت میشه مثل الان...