«پاییزِ بیپایان»
از مشاوره که برگشت، هیچچیز توی خیابون تغییر نکرده بود. ماشینها همونطور بوق میزدن، مغازهها همون ویترینهای براق رو داشتن، ولی نایا… نایا انگار از یه خواب عمیق بیدار شده بود.
وقتی وارد خونه شد، نگاه مادرش از بالای عینکطبی رد شد:
– بالاخره اومدی. شامو بذار توی فر، نادیا رژیمشه.
نایا فقط سر تکون داد. حتی دیگه حرصش نگرفت.
اون شب، برای اولین بار، موبایلشو خاموش کرد. دفترچهای درآورد که سالها توی کشوی پایینی میز بود، همون کشویی که همیشه پر بود از برگههای درسی، جدول زمانبندیها، و مسئولیتهای تحمیلی.
با یه خودکار مشکی، یه نامه شروع کرد...
اما نه به مادرش.
نه به خواهرهاش.
به خودش.
به نایای ۹ ساله.
«سلام کوچولوی صبور…
اون روزی که گفتن دیگه بچه نیستی، باور کردی.
تو اون لحظه مردی.
ولی حالا وقتشه زنده شی.
قول میدم از این به بعد، کسی جز خودت نباشی…»
اون شب، در اتاقش رو برای اولین بار قفل کرد. رفت سراغ دیوار سفید خالی کنار پنجره. یه مقوای بزرگ برداشت و شروع کرد کشیدن...
با خطهای سنگین و رنگهای تیره، یه دخترک رو کشید که گوشهی اتاق نشسته. چشماش خالی، ولی دورش پر از خطهایی بود که مثل طناب میپیچیدن دور تنش.
یه طناب از سمت مادر.
یکی از مدرسه.
یکی از توقعات لعنتیِ «باید الگو باشی».

فرداش وقتی خواهرش نیروانا وارد اتاق شد و اون نقاشی رو دید، یه لحظه ایستاد. لبخند همیشگیش روی صورتش خشک شد.
– نایا؟ تو کشیدی اینو؟
نایا فقط گفت:
– بالاخره تونستم خودمو بکشم.
اون شب، یادش افتاد زیر تختش یه جعبه قدیمیه. همون صندوقچه چوبی که وقتی کوچیک بود، خاطراتش رو توش قایم میکرد. بازش کرد.
بین یادداشتها و عروسک کوچولوهای قدیمی، یه چیزی پیدا کرد:
یه تیکه کاغذ که مادرش نوشته بود:
«نایا باید همه چیزو یاد بگیره. اون نباید مثل من فقط دندونپزشک باشه. دخترِ اول باید بتونه همهچی رو نگه داره سر جاش.»
نایا برای اولینبار، حس کرد شاید مادرش هم یه دخترک خستهست که هیچوقت اجازه نداشته بخوابه...
ولی اینبار نایا تصمیم گرفته بود بیدار بمونه.
واسه خودش.
واسه نجات خودش.