قسمت دوم:
اون قهوه ساده، با اینکه مزهی خاصی نداشت، ولی عجیب بهم چسبید. شاید چون بعد از مدتها یکی بدون قضاوت، فقط داشت بهم گوش میداد. اون دختر… همون مشاورهی جوون، نگاهش عمیق بود، یه جور خاصی نگاهم میکرد. نه از سر دلسوزی، نه از بالا، نه مثل معلمام که همیشه منتظرن اشتباهی ازم ببینن، نه مثل مامانم که دائم میگه «باید»، «نباید»… نه.
انگار از درونم باخبر بود...
انگار خودش قبلاً تو تاریکی بود و راهشو پیدا کرده بود.
🍂 وقتی حرفام تموم شد، یه لحظه سکوت کرد. فقط نگاهم کرد. بعد گفت:
— نایا، تو صدای خودتو شنیدی؟ شنیدی چقدر قشنگ از خودت دفاع کردی؟
نگاهم رو ازش دزدیدم، لبهام میلرزید. گفتم:
— آخه مگه فایده داره؟ من دیگه چیزی از نوجوونی نمیفهمم، از زندگی چیزی نفهمیدم…
یه کاغذ برداشت. یه دایره وسطش کشید. بعد چند خط از بیرون بهش اضافه کرد. گفت:
— این تویی. و اینا همه فشارای اطرافته. ولی چیزی که وسطه هنوز سالمه. نمیخوای اون نقطهی وسطو دوباره بکشی بیرون؟

🍃 ازم خواست یه جمله برای خودم بنویسم. یه جمله که تو روزای سخت یادم بندازه من کیام.
نوشتم:
«من اونیم که با وجود همهی اجبارها هنوز قلبشو گم نکرده.»
گفت تمرین این هفتهت فقط همینه. صبح که بیدار شدی، تو آینه به خودت اینو بگو.
و قبل رفتن گفت:
— جلسهی بعد، میخوام از آرزوهات برام بگی… نه اونایی که اجازه داشتی داشته باشی، اونایی که توی دلت قایم کردی…
🌒 وقتی از کلینیک بیرون اومدم، حس عجیبی داشتم.
انگار ته دلِ تاریکم، یه شمع روشن شده بود... هنوز خیلی کمرنگ، اما واقعی.