اسم من نوراست.
نه قدیسام، نه خراب.
من یه دخترم؛ یه انسان با حقِ حسکردن، حقِ حرفزدن، حقِ فهمیدهشدن.
شاید شما فقط وقتی صدای دختری رو میشنوید که فریاد بزنه.
ولی من مدتهاست دارم با سکوت گریه میکنم.
من شعر نوشتم، چون دلم تَرَک برداشت.
نه چون عاشق شدم، نه چون بیحیا بودم.
چون دیگه جایی برای حرفام نبود… چون داشتم میپوسیدم از اینهمه نادیدهگرفتن.
شماها نمیفهمید.
محبت فقط غذا دادن نیست.
پوشوندن نیست.
ممنوعکردن و زدن و تحقیر نیست.
محبت یعنی شنیدن.
یعنی احترامگذاشتن، بدون شرط.
وقتی یه پسر با صدتا دختر میچرخه، اسمش میشه «خفن»
ولی اگه یه دختر فقط یه نفر رو بشناسه، میگن «خراب»
نه عزیزم، این دنیا کجه، من نه.

من همون دختر نیلوفرآبیام.
ساکت، ولی عمیق…
ظریف، ولی محکم…
که وسط گندآب این ذهنای پوسیده،
با تمام زخمهاش،
بلند میشه و میگه:
"من هستم.
نه یه سایه، نه یه عروسک، نه یه جرم زنده.
من نورام…
و دیگه ساکت نمیمونم."
<<این متن رو یه دختر عزیز برام فرستاده و خواسته اسمش رو مخفی نگه دارم.
برای همین این حرفها به اسم من نوشته شدن تا صدای دل ما باشه.
امیدوارم تونسته باشم حرف دل همهمون رو باهاش بزنم.
ممنونم که همراهی میکنید و کنار من هستید. 🌹✨>>