اسمش الهام بود.
دختری ۱۷ ساله، توی یه خونهی پر از داد، پر از سکوت، پر از قضاوت.
سالها صبر کرد.
از ۱۰ سالگی صبر کرد.
صبر کرد وقتی مامانش فقط بلده کتک بزنه و تهدید کنه.
صبر کرد وقتی باباش فقط تماشا میکنه.
صبر کرد وقتی هیچکس، هیچوقت نپرسید:
«حالت خوبه؟»
هر شب ساعت ۱۲ میرفت پشتبوم، نه برای تماشای ماه، بلکه برای خفهنشدن.
اما یه شب...
فقط بهخاطر یه لیوان نشسته، پدرش گفت:
«تو یه آدم بیعرضهای! فقط بلدی گریه کنی!»
همین.
و همون لحظه، اونجای آخر که توی دلش هنوز زنده بود، ترک برداشت.
الهام این بار بالا نرفت.
بلند شد، رفت وسط حال، با صدایی که خودش هم باورش نمیشد،
جیغ زد.
جیغی از ته روح، نه از گلوی زخمی.
و گفت:
– تا کی باید صبر کنم؟ ها؟
تا کی باید بخندم وقتی دارم میمیرم؟
تا حالا شده یکیتون ازم بپرسه: «الهام، حالت خوبه؟»
شده یهبار ببینین منم آدمم؟
شده یه شب، فقط یه شب، جای کتک، بغلم کنین؟
خونه ساکت شد.
نه چون فهمیدن.
چون وحشت کردن از دختری که فکر میکردن صدا نداره.
اون شب، الهام نجات پیدا نکرد.
ولی یه چیزی توی اون خونه مُرد:
ترس.
از اون شب، الهام دیگه سکوت نکرد.
نه برای توجه،
بلکه چون فهمید صبر وقتی از حد بگذره، تبدیل به زنجیر میشه.