ساعت ۹ شب بود.
سینی چای از دستش افتاد و شکست.
نه چون دستهاش ضعیف بود…
چون تمام روز، فقط حرف شنیده بود. تحقیر شده بود.
و حالا مغزش داشت با تیکتاک ساعت مسابقه میداد.
مادرش فقط نگاه کرد.
مثل همیشه.
بیهیچ پرسشی، بیهیچ نگاهی که بگه «خستهای؟»
فقط یه جمله:
ــ «بازم خراب کردی.»
دختر نشست، بین تکههای شکستهی استیل و فنجون ترکخورده.
یه چیزی توی دلش شکست که دیگه قابل چسبزدن نبود.
اون شب، هیچکس نفهمید که اشکهاش نه از ترس بود، نه از درد.
بلکه از اون تنهایی بود که توی یه خونهی پر آدم، بیشتر از هرجای دنیا حس میکرد.
فرداش، همون لباس تکراری رو پوشید، همون چهرهی بیحرف رو گذاشت،
و رفت مدرسه.
اما یه چیز فرق داشت…
زیر کاپشن کهنهش، یه دفتر کوچیک قایم کرده بود.
با صفحهای که نوشته بود:
«من از تکههای شکستهی خودم، یه آینه ساختم.
حالا هرکی نگاهش میکنه، خودشو میبینه…
نه اون دختری که فقط باید سینیها رو سالم نگه داره.»
اون دختر حالا هر شب تو اتاقش، قصه مینویسه.
هنوز هم صداهایی هستن که میگن «بازم خراب کردی»
ولی اون دیگه گوش نمیده…
چون فهمیده بود:
خرابی بعضی چیزها، شروعِ ساختنِ خودته.
🖤