«امروز جمعه است… اما نه شبیه جمعههای معمولی. خورشید انگار برای من روشنتر میتابد و باد، بوی شروع دوباره را آورده. همهچیز آرام است، اما در دل من غوغایی از هیجان برپاست؛ انگار قرار است امروز، قصهای تازه نوشته شود.»
«من نورام، ۱۶ سالمه و امروز جمعه است. دختری که سالها توی قفس محدودیت زندگی کرده، اما حالا دنبال پرواز و آزادیه. عاشق روزهای تنها، کتاب خوندن و غرق شدن توی افکارم هستم، و وقتی ذهنم ساکته، دنیا برام جای آرام و امنیه. خونه و مدرسه گاهی فشار و سختی میارن، اما من سعی میکنم از هر لحظهاش درس بگیرم و قویتر بشم. به دنیای بیرون با احتیاط نگاه میکنم، اما وقتی کسی اعتمادم رو جلب کنه، وفاداری و مهربونیم بیحد و مرزه. من دوست دارم خودم باشم، مستقل و سرسخت، و روزی که بتونم روی پای خودم وایسم و زندگی خودم رو بسازم، میدونم اون روز واقعیتم رو پیدا کردم.»
«رنگ مورد علاقهم مشکیه، چون حس قدرت، مرموز بودن و تمرکز بهم میده. عاشق لباسهای اسپرت و سادهام، اما گاهی کتوشلوار رسمی میپوشم که حس قدرت و اعتمادبهنفس داشته باشم. بعضی وقتها دوست دارم با خودم تنها باشم، فقط فکر کنم، بنویسم یا موسیقی گوش بدم. وقتی انرژیم زیاد باشه، میتونم کل روز رو پر از فعالیت باشم، اما وقتی خسته باشم، ترجیح میدم گوشهای بشینم و نفس عمیق بکشم.»
«و امروز جمعه بود… روزی که مثل هر جمعهی دیگر، پر از هیجان، کشف و تجربههای تازه بود.»
ساعت ۷ صبح، ۴ مهر ۱۴۰۴
با صدای زنگ ساعتم بیدار شدم. اولین کاری که کردم، مرتب کردن تختم بود؛ هر بار که تختمو مرتب میکنم، حس میکنم یه قسمت از ذهنم هم نظم میگیره. بعد رفتم سراغ روتین پوستم که انجامش بدم ؛ از مسواک تا شوینده و سرمهای ویتامینی.
بعد از اون، برگشتم تو اتاق و درو بستم. مدیتیشن و حرکات اصلاحی انجام دادم تا ذهن و بدنم آمادهی روز جدید بشه.
معمولاً بعد از این کارها، شکرگزاری میکنم. یه سررسید دارم که شکرگزاریهای روزم رو داخلش مینویسم؛ سررسیدی قهوهای با رگههای سیاه و لبههای طلایی.
بعدش برنامهی روزم رو نوشتم: انجام تکالیف، دیدن فیلمهای درسی و کار روی خودم.
با وجود اینکه فرزند بزرگ خانوادهم و بیشتر کارها روی دوشم بود، اول آشپزخونه رو تمیز کردم و همهچیزو مرتب کردم. مامانم با خواهر کوچیکم رفت بیرون، منم که تا ساعت ۲ ظهر کلی کار کرده بودم، کمی استراحت کردم تا انرژی بگیرم.
ساعت ۱۵:۳۰
درسها شروع شد؛ شیمی، فیزیک و تاریخ. شیمی رو باز کردم و با هر فرمول و معادلهای که روی کاغذ مینوشتم، حس میکردم ذهنم یه قدم به دنیای خودش نزدیکتر میشه. بعد از شیمی، نوبت فیزیک شد؛ قوانین و مسائلش همیشه یه چالش بود، اما من عاشق حس غرق شدن در اونها بودم. نیم ساعت استراحت کوتاه بینشون مثل یه پل آرامش بود، که ذهنمو دوباره شارژ میکرد.
ساعت ۲۳:۳۰ شد، بعد از کشوقوس بدن، رفتم بخوابم و حس میکردم هر لحظه از امروز، حتی کارهای خونه و درسها، مثل پلهای بود که منو به نسخهی بهتر خودم نزدیکتر میکنه.
شنبه، ۵ مهر
صبح با صدای زنگ بیدار شدم، ساعت ۶:۵۰ بود. یونیفرممو پوشیدم و آماده شدم تا پیاده به مدرسه برم. هر قدمی که برمیداشتم، حس میکردم کمی نزدیکتر به خود واقعیم میشم.
روز مدرسه گذشت، با کلاسها و همکلاسیهاش، و حتی وقتی معلمها نبودن، از زمانم بهترین استفاده رو کردم. بعد از مدرسه، حدود ساعت ۱۴:۲۰ به خونه رسیدم، دوش آب سرد گرفتم و کمی استراحت کردم. بعدش روی خودم کار کردم، درسهای فردا رو مرور کردم و اتاقمو مرتب کردم تا محیط اطرافم هم مثل ذهنم نظم داشته باشه.
وقتی شب شد و برای خواب آماده میشدم، با خودم گفتم:
«نورا، امروز هم روزت پر از تلاش و تجربههای تازه بود، و این یعنی تو داری مسیرت رو میسازی.»