
متن کاملش برای جاهایی که خونده نمیشن👇🏻👇🏻
من یلدا هستم(اسم مستعارمه)… یا بهتره بگم، جای اون دختری که هیچ وقت اجازه نداشت خودش باشه. همه میگفتن: «این رشته رو بخون، این آیندهت رو میسازه»… ولی کسی نپرسید دل من چی میخواد. هیچ کس نفهمید که وقتی اسم رشته رو شنیدم، قلبم جمع شد و دلم شکست. هر روز با حسرت به دوستام نگاه میکنم که دارن کاری رو دنبال میکنن که دوست دارن، و من… من فقط دارم نقش کسی رو بازی میکنم که نیستم. مامان و بابام فکر میکنن دارن بهترین کارو میکنن، اما هیچکس نمیفهمه فشارهاشون چقدر خستهم کرده. گاهی فقط میخوام برم، فرار کنم از این توقعات، از این مسیر اجباری، و کاری رو انجام بدم که قلبم عاشقشه. ولی الان گیر کردم… و لبخندی که به بقیه میزنم، فقط پوششی است برای بغضی که هر روز تو دلم سنگینتر میشه. آرزو میکنم یه روز همه بفهمن که حتی وقتی حرفی نمیزنیم، دل ما هم میتونه فریاد بزنه.
عزیزم میدونم خیلی سخته خیلیا مثل تو چنین مشکل تلخی رو تجربه کردن واقعا بعضی خانواده هارو درک نمیکنم که چرا اینکارو با فرزندانشون میکنن سعی کردی باهاشون حرف بزنی درسته بعضی وقتا هیچی با حرف زدن درست نمیشه ولی خیلی وقتا بیشترین تاثیر رو میزاره .
ولی یه چیزیو مطمئن باش اگه تو الان رشته ای که خانوادت مجبورت کردن رو بخونی و بعد از تموم شدن و موفق شدن توی اون رشته میتونی وارد رشته مورد علاقه خودت بشی شاید با خودت بگی که چرت و پرت میگم و نمیشه و یا خیلی دیر میشه ولی یادت باشه هیچوقت برای شروع دیر نیست مطمئن باش با تلاش و استمرار میتونی وارد رشته مورد علاقت بشی باورکن .