کسی نمیفهمید چرا همیشه ساکته.
فکر میکردن مغروره، یا شاید چیزی نمیفهمه.
ولی خودش میدونست... هر بار که لب باز میکنه، یه چیزی تو وجودش میشکنه.
نه گریه میکرد، نه توضیح میداد.
فقط شبها، میرفت روی پشتبوم خونهشون.
جایی که هیچکس نبود بگه:
«مردا که گریه نمیکنن.»
با انگشتش روی دیوار نمور نوشت:
«من گریه نکردم... ولی خالی هم نشدم.
فقط نوشتم...
تا یکی یه روز بخونه و بفهمه این سکوت، خودش یه فریاده.»
و اون شب، تو ذهنش، با صدایی که هیچکس نشنید، نوشت:
"اینجا، جادوی درد به کلمه تبدیل میشود..."

«دختر خاموش – صدایی از پشت در بسته»
توی سکوت شب، دفترشو بغل گرفته بود؛ همون دفتری که پر بود از جاهای خالی...
نه اینکه چیزی برای نوشتن نداشته باشه؛ نه، اتفاقاً خیلی داشت.
ولی دردهاش رو فقط وقتی مینوشت که صداش تو گلوی خودش خفه میموند.
یه بار، وقتی سر شام داشت بغض میکرد و سعی میکرد قاشقو بیندازه توی دهنش،
مادرش گفت:
«باز چتهه؟ لوسبازی درنیار!»
همون شب، دوباره رفت سراغ دفترش. اشکاش رو با آستینش پاک کرد و نوشت:
«امشب شامم رو با بغض خوردم.
قاشق تو دهنم نمیرفت... چون یه مشت حرف، اونجا گیر کرده بودن.»
بعد لبخند زد؛ نه از خوشی. از اینکه بالاخره جادو اتفاق افتاده.
و از اون شب، هر درد، هر تحقیر، هر نگاه سرد، یه جمله میشد.
و هر جمله، یه سنگریزهی سبک روی دلش.
و اولین جملهای که طلسمو شکست این بود:
"اینجا، جادوی درد به کلمه تبدیل میشود..."